دانلود پاورپوینت درباره حضرت زهرا
الگوهای تعاملی خانوادگی خانواده ها معمولاً الگوهای پایدار، مشارکتی، هدفمند و تکرار شونده از دنباله های تعاملی را نشان می دهند. اینها حضرت زهرا توسط افراد خارجی مورد توجه قرار نمی گیرند، اغلب بیان نمی شوند، و همیشه توسط خود شرکت کنندگان درک نمی شوند. الگوهای مبادله غیرکلامی بین اعضای خانواده، به ویژه، مبادلات ظریف و رمزگذاری شده ای را نشان می دهد که قوانین و کارکردهای خانوادگی حاکم بر طیف رفتارهای قابل قبولی را که خانواده تحمل می کند، منتقل می کند (به عنوان مثال، پسری که قبل از صحبت مادرش صحبت نمی کند، و خود او می تواند صحبت کند. فقط بعد از صحبت شوهرش نوبت او را بگیرید). این گونه تعاملات الگو به طور مشترک درگیر الگوهای معاملاتی بسیار قابل پیش بینی هستند که توسط همه اعضای خانواده به صورت سرنخ ایجاد می شوند، گویی که هر شرکت کننده احساس می کند مجبور است نقشی را که به خوبی تمرین شده بازی کند، چه بخواهیم چه نخواهیم.
مینوچین، لی و سایمون (1996) این نکته را با مثال های زیر که به راحتی قابل تشخیص هستند، توضیح می دهند:
ساختار مکمل اعضای خانواده مستلزم دوره های طولانی مذاکره، سازش، تنظیم مجدد و رقابت است. این تراکنشها معمولاً نامرئی هستند، نه تنها به این دلیل که زمینه و موضوع دائماً تغییر میکنند، بلکه به این دلیل که عموماً حضرت زهرا جزئیات هستند. چه کسی قند را پاس می کند؟ چه کسی نقشه را برای اقدامات مستقیم بررسی می کند، فیلم را انتخاب می کند، کانال را تغییر می دهد؟ چه کسی به چه کسی، چه زمانی و به چه شکلی پاسخ می دهد؟ این سیمانی است که خانواده ها با آن روابط خود را محکم می کنند. (ص 30)
تشریفات خانوادگی مشترک - جشنهای تعطیلات، جشنهای تعمید، تاییدیهها، میتزوههای بار و خفاش، جشن فارغالتحصیلی، عروسی، تشییع جنازه، بیداری- بخشی از الگوهای تعامل خانوادگی مداوم هستند که به تضمین هویت و تداوم خانواده کمک میکنند. تشریفات، کنشهای نمادینی هستند که به خانوادهها کمک میکنند تا به جای مبارزه با تغییر، خود را با تغییر سازگار کنند و در عین حال، اتحاد گروهی خود را در مواجهه با تغییر زندگی تأیید میکنند. آنها اعضای خانواده را به گذشته لنگر میاندازند و حسی از سابقه خانوادگی و ریشهداری را ارائه میدهند، در حالی که در عین حال متضمن تعاملات خانوادگی آینده هستند. شرکت در مراسم، اعضا را نه تنها به نظام خانواده، بلکه به جامعه و فرهنگ گسترده تر پیوند می دهد (ایمبر بلک 1999).

روایات و فرضیات خانوادگی
یک خانواده سازنده حضرت زهرا است (کنستانتین، 1986)، و قضاوت فردی ما در مورد آنچه واقعیت را تشکیل می دهد، تابعی از باورها و داستان هایی است که خانواده (و همچنین فرهنگ) در مورد تجربیات خود به آنها منتقل می کند (بکوار 2000). یک خانواده در طول دوره رشد خود شکل می گیرد و به القای فرضیات اساسی و پایدار در مورد دنیایی که در آن زندگی می کند کمک می کند. در نتیجه، معانی و درکهایی که به رویدادها و موقعیتهایی که با آنها مواجه میشویم نسبت میدهیم، در تجارب اجتماعی، فرهنگی و تاریخی خانواده ما گنجانده شده است (اندرسون، برنی و لوین، 1999). کادر 1.1: تفکر مانند یک پزشک برای کمک به درک اینکه چگونه درمانگران ممکن است اهمیت روایت های خانوادگی را درک کنند طراحی شده است.
روایتها یا داستانهایی که خانواده بازگو میکنند به توضیح ساختار و الگوهای تعاملی آنها و در برخی موارد کمک میکنند. علیرغم هر گونه تفاوت یا اختلاف نظر بین اعضا، هسته اصلی عضویت خانواده مبتنی بر پذیرش و اعتقاد به مجموعه ای از فرضیات ثابت یا ساختارهای مشترک در مورد خود خانواده و رابطه آن با محیط اجتماعی آن است. اینها به نوبه خود اغلب توسط انتظارات و محدودیتهای طبقه اجتماعی محدود میشوند و بر آنچه که اعضای آن طبقه در طول زندگی خود ممکن، قابل قبول، قابل تصور یا دست یافتنی میدانند، تأثیر میگذارند. بنابراین، زبان و گفتگو نقش مهمی در نحوه شناخت انسان از جهان و چگونگی تفسیر یا درک تجربیات بعدی خود دارند.
کادر 1.1 مثل یک درمانگر فکر کنید
قدردانی از روایت های خانوادگی
درمانگران هشدار به روایت های آشکار خانواده هایی که با آنها کار می کنند توجه می کنند. برای به دست آوردن تجربه در گوش دادن به تحولات روایی، در حالی که روایت خانواده خود را در نظر می گیرید، به دستورات زیر پاسخ دهید.
کدام داستان خانوادگی خانواده شما را به نسل قبلی مرتبط می کند؟
خانواده شما از چه نظر حضرت زهرا خاص بودن خود را درک می کنند؟
خانواده شما چگونه مشکلات یا محدودیت های خود را بیان می کنند (با عصبانیت، حمله به دنیای بیرون، کناره گیری از دنیای بیرون و غیره)؟
فکر میکنید خانواده چه نقشهایی را به تک تک اعضای خود اختصاص داده است (مانند «برادر باهوش است»، «خواهر ورزشکار است؟» یا «پدر افسرده است» و غیره)؟ آیا می توانید در مورد نقش خود صحبت کنید؟
خانواده شما چگونه امید خود را به آینده ابراز می کنند؟
آیا هیچ ضرری (ثروت، حضرت زهرا اجتماعی، اعضای خانواده از طریق مرگ و غیره) بر نحوه ارزش گذاری خانواده شما برای خود تأثیر گذاشته است؟
آیا خانواده شما به شدت با یک میراث قومی یا نژادی همذات پنداری می کنند؟
تأثیر طبقه اجتماعی بر خانواده شما چیست؟
نقش آموزش در خانواده شما چیست؟
موفقیت (پول، طبقه اجتماعی، تحصیلات، ورزشی و غیره) چقدر برای خانواده شما مهم است؟ تأثیر موفقیت بر خانواده خود را شرح دهید.
یک مراسم مهم خانوادگی را شرح دهید و توضیح دهید که چگونه بر قدردانی و درک خانواده از خود تأثیر می گذارد.

برخی از خانواده ها به طور کلی جهان را قابل اعتماد، منظم، قابل پیش بینی، قابل تسلط می دانند. آنها به احتمال زیاد خود را به عنوان افراد شایسته می بینند، برای تشویق نظرات فردی اعضای خود و احساس راحتی، شاید به طرز لذت بخشی، به عنوان گروهی که با زندگی کنار می آیند. خانواده های دیگر محیط خود را عمدتاً تهدیدآمیز، ناپایدار و در نتیجه غیرقابل پیش بینی و بالقوه خطرناک می دانند. از نظر آنها، دنیای بیرون گیج کننده و گاه آشفته به نظر می رسد، بنابراین آنها با هم متحد می شوند، بر توافق همه اعضا در مورد همه مسائل پافشاری می کنند و از این طریق از خود در برابر نفوذ و تهدید محافظت می کنند. بنابراین، روایتی که یک خانواده درباره خود میسازد، که عمدتاً از تاریخ آن نشأت میگیرد، از نسلی به نسل دیگر منتقل میشود و تحت تأثیر انتظارات طبقه اجتماعی، تأثیر قدرتمندی بر عملکرد آن دارد.
شیوههایی که افراد و خانوادههایشان به طور مشخص با زندگیشان برخورد میکنند، مبتنی بر برخی دیدگاههای عینی یا «واقعی» از واقعیت نیست، بلکه مبتنی بر ساختارهای اجتماعی خانواده است - دیدگاههای بدون چالشی از واقعیت که در گفتگو با یکدیگر ایجاد و تداوم مییابند، و احتمالاً ادامه مییابند. در طول نسل ها چنین دیدگاههایی ممکن است بهعنوان چشمپوشها یا محدودیتهایی عمل کنند - محدودیتهایی که خانواده بهواسطه باورها و ارزشهایش برای خود قائل میشود - که مانع از توجه اعضایش به جنبههای دیگر زندگیشان یا دیدن گزینههای رفتاری دیگر میشود. اعضای این خانواده ها معمولاً دلیلی برای اینکه چرا رفتار نامطلوب ادامه می یابد و چگونه آنها هیچ جایگزینی جز زندگی کردن علی رغم آن ندارند، می سازند (اتوود، 1997).
در نگرش پست مدرن هیچ واقعیت «واقعی» وجود ندارد، فقط مجموعهای از ساختارهای مورد توافق خانواده وجود دارد که از طریق زبان و دانشی که رابطهای و مبتنی بر زایش است، ایجاد شده و خانواده آن را واقعیت مینامد. همانطور که در سراسر کتاب توضیح خواهیم داد، دیدگاه پست مدرن تأثیر قدرتمندی بر روی تعداد خانواده درمانگرانی که به زندگی خانوادگی می نگرند - مبنای اجتماعی کسب دانش - و نحوه همکاری این درمانگران با خانواده ها برای ایجاد امکانات جدید و ساختن جایگزین داشته است. روایات (گرسون، 2010؛ وایت، 1995).
تاب آوری خانواده
تا این مرحله، ساختارها و الگوهای سیستمهای خانواده را بررسی کردهایم، زیرا اعضای آنها با یکدیگر ارتباط برقرار میکنند و معنای تجربه مشترکشان را ایجاد میکنند. بخش مهمی از این تجربه شامل رابطه خانواده با دنیای بیرون است. همانطور که قبلاً اشاره کردیم، برخی از خانواده ها در توانایی خود برای متعادل کردن نیازهای سیستمی "فعال" هستند در حالی که برخی دیگر "ناتوان" هستند و در انجام این کار مشکل دارند. یکی از جنبه های خانواده توانمند، انعطاف پذیری آن است، یعنی توانایی آن برای رشد و حفظ عملکرد روانی و فیزیکی نسبتاً پایدار حتی در شرایط نامطلوب.
همه خانواده ها در طول چرخه زندگی خود از درون و بیرون ساختار آن با چالش ها و تحولات مواجه می شوند. برخی از آنها فشارهای قابل انتظاری هستند (به دلیل بحران های احتمالی مانند بازنشستگی یا طلاق یا ازدواج مجدد) در حالی که برخی دیگر ناگهانی و نابهنگام هستند (از دست دادن شغل غیرقابل پیش بینی، مرگ غیرمنتظره یکی از اعضای اصلی خانواده یا دوست خانواده، توقف یا تجاوز جنسی). یا سایر تجربه های خشونت آمیز و تهدید کننده زندگی، لرزش گوش با سیلی). با این حال، همه خانواده ها به این رویدادهای بالقوه آزاردهنده و مخرب به یک شکل واکنش نشان نمی دهند. برخی ممکن است ناراحتی طولانی مدتی را تجربه کنند که به نظر می رسد هرگز از آن بهبود نمی یابند. دیگران با شدت کمتر و برای دوره های کوتاه تر رنج می برند. برای برخی از خانوادهها، بهبودی ممکن است به سرعت اتفاق بیفتد، اما بعداً شروع به تجربه مشکلات غیرمنتظره سلامتی میکنند یا به نوعی دیگر مانند گذشته از زندگی لذت نمیبرند. با این وجود، تعداد زیادی وجود دارند که موفق می شوند با تغییرات موقت یا از دست دادن کنار بیایند، دوباره به عقب بروند و به چالش بعدی بروند. این توانایی برای رشد و حفظ عملکرد روانی و فیزیکی نسبتاً پایدار پس از تجارب بسیار بد، که اغلب فقط اختلالات جزئی و گذرا را نشان میدهد، چیزهای زیادی را در مورد انعطافپذیری خانواده نشان میدهد (بونانو، 2004). جعبه 1.2 چنین موردی را نشان می دهد.

تعداد کمی از خانواده ها می توانند انتظار داشته باشند که در برخی از مراحل چرخه زندگی خود از قرار گرفتن در معرض استرس، از دست دادن یا حوادث بالقوه آسیب زا اجتناب کنند. در عین حال، همانطور که در کادر 1.2 نشان داده شده است، خانواده ها پتانسیل رشد و ترمیم را در پاسخ به پریشانی، تهدید، تروما، یا بحران دارند و قوی تر و مدبرتر از قبل ظاهر می شوند (والش 2003). یک خانواده به عنوان یک کل یا یک یا چند نفر از اعضای آن ممکن است در طول دوره های استرس مداوم رفتار ناکارآمدی از خود نشان دهند، اما فرآیندهای خانوادگی ممکن است واسطه بهبودی فرد باشد و به نظام خانواده اجازه دهد تا جمع شود، استرس را مهار کند و شانس را کاهش دهد. از اختلال عملکرد، و حمایت از سازگاری بهینه.
جعبه 1.2 مطالعه موردی
یک خانواده آسیب دیده از یک بحران ناگهانی باز می گردد
هنگامی که طوفان کاترینا در سال 2005 نیواورلئان را درنوردید، زندگی هزاران نفر مختل شد زیرا مردم خانهها و داراییهای خود، مشاغل خود و گاهی اوقات عزیزانشان را که در سیلهای بعدی گرفتار میشدند، از دست دادند. پل و مارگارت، هر دو در اوایل سی سالگی و نزدیک به آغاز کار خود، سه سال قبل به نیواورلئان آمده بودند، او به عنوان یک معمار، او به عنوان یک دلال املاک. هنگامی که مجبور شدند خانه تازه خریداری شده خود را که توسط طوفان ویران شده بود ترک کنند، قادر به بازیابی هیچ اجناس یا دارایی نبودند. با دختر یک ساله خود کریستین، آنها با ماشین خود به ساحل غربی فرار کردند تا با والدین او برای مدت نامعلومی نقل مکان کنند، زیرا آنها برای آینده ناگهانی خود برنامه ریزی می کردند.
اگرچه ازدواج آنها نسبتاً پایدار بوده است، اما اکنون با چندین بحران به طور همزمان مواجه شده است: پرداختن به سؤالاتی در مورد چگونگی کسب درآمد، محل زندگی، نحوه ترتیب دادن مراقبت از کودک، چگونگی از سرگیری زندگی اجتماعی و غیره. زندگی با والدین پل دشوار بود، زیرا خانه شلوغ بود، مادرش بیمار بود، پدرش از نفوذ نوزاد ناراحت بود و پل و مارگارت احساس می کردند خیلی پیرتر از آن بودند که با او زندگی کنند و تا حد زیادی تحت حمایت او باشند. والدین. مشاجره بین اعضای خانواده در گرفت و به طور کلی خانه پر از تنش بین زوجین بود.
علیرغم تنشهایی که در رابطهشان وجود داشت، پل و مارگارت که هر کدام دارای سابقه موفقیتهای شخصی و حرفهای بودند، در نهایت اعتقاد خود را حفظ کردند که با هم این چالش را برطرف خواهند کرد. پس از مدت کوتاهی که در آن احساس افسردگی و ناامیدی می کرد، پل به دنبال دوستان قدیمی دبیرستان شد، سرانجام در یک شرکت ساختمانی مشغول به کار شد که در آن مهارت های معماری او را به یک کارمند مورد نظر تبدیل کرد. مارگارت که دیگر توان پرداخت هزینه های مراقبت از کودک را نداشت و با مسئولیت های مادری تمام وقت دست و پنجه نرم می کرد، شروع به درک برخی از رضایت های حاصل از خانه نشینی مادر کرد، چیزی که در گذشته به آن فکر نمی کرد. . بدون چارهای جز تصمیمگیری درباره مکان و نحوه زندگی، اولویتهای خود را دوباره ارزیابی کردند، دریافتند که بودن در کنار هم بهعنوان یک خانواده چقدر برایشان ارزش دارد و اذعان داشتند که آنها جوانانی هستند که منابعی دارند که میتوانند سازگاری را یاد بگیرند.
آنها در ابتدا گیج و ناامید بودند و در اولین ماه های زندگی خود در یک محیط جدید گاهی اوقات احساس ناامیدی می کردند، به تدریج متوجه شدند که برای رویارویی با چالش های جدید نیاز به سازماندهی مجدد زندگی خود دارند. وضعیت جدید به سختی به مذاق آنها خوش نیامد، اما آنها همدیگر، فرزندشان را داشتند و به رابطه خود ایمان داشتند. ایجاد دوستی های جدید، حفظ حس شوخ طبعی، بازگویی بحرانی که با آن مواجه شده اند به عنوان یک چالش و نه شکست، همه کمک کرد. همانطور که آنها به آپارتمان کوچک جدید خود نقل مکان کردند، رویای بازگشت به نیواورلئان را حفظ کردند و به عنوان یک خانواده بهتر برای مقابله با مشکلات آینده آماده شدند.
ماستن (2001) به جای اینکه تاب آوری را به عنوان مجموعه ای نادر یا خاص از ویژگی هایی که ممکن است یک خانواده داشته باشد یا نداشته باشد، معتقد است که چنین مهارت های بازیابی پدیده های رایجی هستند که از فرآیندهای انطباقی معمولی ناشی می شوند که با موفقیت توسط اکثر کودکان در فرآیند رشد تسلط یافتند. او معتقد است که مجموعه نسبتاً کوچکی از عوامل جهانی از تابآوری در کودکان حمایت میکنند: ارتباط با بزرگسالان شایسته و دلسوز در خانواده و جامعه، مهارتهای شناختی و خودتنظیمی، دیدگاه مثبت نسبت به خود، و انگیزه برای مؤثر بودن در محیط. دور شدن از جستوجوی کمبودها یا آسیبشناسی در خانوادهها به نفع یا جستجوی نقاط قوت و پتانسیل آن - تابآوریهای خانوادگی - بخشی از جنبش رو به تکامل روانشناسی مثبت است. در اینجا، محققان و درمانگران شروع به مطالعه ماهیت عملکرد و سازگاری مؤثر با توجه دقیق به قابلیتهای انسانی و سیستمهای انطباقی در افراد و خانوادهها کردهاند.
بدون شک، برخی خانواده ها - صرف نظر از نوع، تعداد مشکلات، ساختار قومی یا نژادی، مذهب و معنویت، وضعیت اقتصادی-اجتماعی، گرایش جنسی، یا میزان تحصیلات- شادتر و پایدارتر از بقیه هستند. آنها در جستجوی راهحل برای مشکلات انعطافپذیرتر هستند، در پیگیری رضایتها هدفمندتر هستند، با شرایط متغیر سازگارتر هستند و بهتر از سایر خانوادهها میتوانند از بدبختی یا ناملایمات بهبود یابند.
والش (2003 ب) برخی از فرآیندهای کلیدی خانواده را در تاب آوری خانواده شناسایی می کند: (الف) یک سیستم باور منسجم و مثبت که ارزش ها و مفروضات مشترکی را ارائه می دهد تا دستورالعمل هایی برای معنا و اقدامات آینده ارائه دهد (مثلاً مشاهده اختلالات به عنوان نقاط عطف در آنها. گذرهای زندگی مشترک، بدون سرزنش، و بازنگری یک بحران به عنوان یک چالش قابل مدیریت).
(ب) فرآیندهای سازمانی خانواده (چقدر مؤثر منابع خود را سازماندهی می کند) که در هنگام مواجهه با استرس "جاذب شوک" را فراهم می کند (مانند انعطاف پذیر ماندن، باز بودن در برابر تغییر، مرتبط با یکدیگر).
(ج) مجموعهای از فرآیندهای ارتباط خانوادگی/حل مسئله که واضح، سازگار و همخوان هستند و جو اعتماد متقابل و بیان باز را در میان اعضای خود ایجاد میکنند (حفظ طیف مشترکی از احساسات، تصمیمهای مشترک، طوفان فکری خلاقانه) .
در حالی که برخی از خانواده ها ممکن است (به طور موقت) به دلیل بحران ها متلاشی شوند، برخی دیگر قوی تر و با مدبرتر ظاهر می شوند. به جای اینکه یک عضو علامت دار خانواده را به عنوان یک قربانی آسیب پذیر ببینیم (خانواده چگونه به آن فرد آسیب زد؟)، بنابراین خانواده را آسیب شناسی کرد، دیدگاه نوظهور این است که در حالی که قطعاً ممکن است مشکلات در خانواده وجود داشته باشد، با این وجود می توان از شایستگی های خانواده برای ارتقای خود استفاده کرد.
تغییرات اصلاحی
تاب آوری نباید مجموعه ای ایستا از نقاط قوت یا کیفیت در نظر گرفته شود، بلکه به عنوان یک فرآیند رشدی منحصر به فرد برای هر خانواده ای در نظر گرفته شود که خانواده ها را قادر می سازد تا پاسخ های انطباقی به استرس ایجاد کنند و در برخی موارد، در پاسخ به عوامل استرس زا رشد و نمو کنند (هاولی و دی هان، 1996). اتخاذ رویکرد مبتنی بر تابآوری در کار با خانوادهها نیازمند شناسایی و تقویت آن دسته از فرآیندهای تعاملی کلیدی است که خانوادهها را قادر میسازد تا در برابر چالشهای مخرب مقاومت کنند و از پس آن برآیند. به این معنا که نشان نمیدهد خانوادهها بدون مشکل هستند یا رفتار آسیبرسانی ندارند، بلکه نشان میدهد که بقا، بازسازی، و توانمندسازی میتواند از طریق تلاشهای مشترک حتی در بحبوحه استرس و ناملایمات شدید شخصی و خانوادگی رخ دهد.
خانواده چگونه خود را سازماندهی میکند، چگونه انسجام خود را حفظ میکند، چگونه آشکارا با هم ارتباط برقرار میکند و مشکلات را با هم حل میکند تا عمدتاً با این تهدید مقابله کند، زیرا تواناییاش برای بازگرداندن را نشان میدهد. یک سیستم باور تایید کننده به این فرآیند کمک می کند. حمایت شبکه ای از دوستان، خانواده گسترده، روحانیون، همسایگان، کارفرمایان، و همکاران و در دسترس بودن منابع جامعه اغلب به بهبود خانواده کمک می کند. برای بحث در مورد نقش معنویت در خانواده به عنوان یک سیستم اعتقادی تایید کننده، به کادر 1.3 مراجعه کنید.
جعبه 1.3 یادداشت بالینی
معنویت و نظام اعتقادی خانواده
باورها و اعمال معنوی بیانگر تجربیات قدرتمند انسانی است که عمدتاً در آموزش و تمرین بالینی نادیده گرفته شده است، زیرا غیرعلمی است، خیلی خصوصی است، یا شاید بهتر است به روحانیان یا مشاوران شبانی سپرده شود. برخی از خانوادهدرمانگران، نگران این هستند که ارزشهای مذهبی خود را (یا فقدان آنها) را بر مراجعان آسیبپذیر تحمیل کنند، از این موضوع اجتناب کردهاند. با این حال، برای بسیاری از مردم، مذهب و معنویت مجموعه ای مرکزی از باورهای سازماندهی است که به زندگی آنها معنا و راهنمایی می دهد. بسیاری از خانوادهها در مواقع پریشانی یا مصیبت شدید به یک موجود برتر روی میآورند، درگیر مدیتیشن یا آیینهای شفابخش ایمان هستند، و همانطور که والش و پرایس (2003) اشاره میکنند، ممکن است در نتیجه از دست دادن، ضربه یا رنج بهبود یابند. برای این خانوادهها، تمرینهای معنوی برای بهبودی و تابآوری، بهویژه در زمان آشفتگی و اختلال، ضروری است.
افزایش علاقه به بررسی عوامل فرهنگی در کار درمانی با خانواده ها منجر به آگاهی روزافزون از اهمیت معنویت در زندگی خانوادگی شده است. همانطور که هاج (2005) مشاهده می کند، اعتقادات و اعمال معنوی اغلب هر جنبه ای از زندگی خانوادگی را زنده می کند و اغلب منبعی از استحکام خانواده است. همانطور که او نشان میدهد، برای بسیاری از خانوادههای مسلمان، اعتقادات و اعمال اسلامی برای عملکرد خانواده اساسی است و خانوادهدرمانگرها باید نقش این عوامل در زندگی خانوادههای مسلمان را درک کنند تا بتوانند سطح شایستگی فرهنگی آنها را ارتقا دهند. والش (1999) مجموعهای از نوشتهها را ویرایش کرده است که منابع معنوی (باورهای مذهبی، ایمان، ارزشها، دعا، مراقبه، مناسک، و مناسک) را در میان خانوادههای متنوع فرهنگی مورد بررسی قرار میدهد و همگی بر نقش معنویت در عملکرد خانواده تأکید میکنند.
همانطور که کارپل (1986) تاکید می کند، حتی خانواده های پر هرج و مرج، بی نظم، بدسرپرست و چند مشکل منابعی دارند. در اینجا او به ریشه، صمیمیت، حمایت و معنایی که خانواده می تواند ارائه دهد اشاره می کند. در خانوادههای فقیر، بهویژه، اعضا باید ارزش، عزت و هدف خود را احساس کنند. تاب آوری برای آنها تسهیل می شود اگر احساس کنترل بر زندگی خود را تجربه کنند نه اینکه خود را قربانیان درمانده یک جامعه بی توجه بدانند (آپونته 1999).
به طور کلی، چه عواملی احتمال تاب آوری بیشتر خانواده را کاهش می دهد؟ گلدنبرگ و گلدنبرگ (2002) موارد زیر را پیشنهاد می کنند: