در طول زندگیم به خانواده‌های عجیبی برخوردم که شاید اگر از دور کسی از آن ها و اخلاق و روحیاتشان برام تعریف می‌کرد میگفتم پدر است حق دارد ، مادر است خوبی می‌خواهد! اما وقتی بعضی از آن‌ها را از نزدیک دیدم و تجربه کردم متوجه شدم می‌توان پدر بود اما ، بابا نبود...
پدری را دیدم که برای خانواده‌ی پیشین خود خانواده‌ی الانش را نابود کرده و با گستاخی تمام به کارش ادامه می‌دهد. درسته که من قبول دارم خانواده بخشی از زندگی ما هستند و مانند پرتالی عمل کردند که ما را وارد این جهان کنند و دیگر هیچ وظیفه‌ای در قبال تامین زندگی ما ندارند اما وظیفه های دیگری دارند!
وظیفه ای مثل حامی بودن ، عشق دادن ، افتخار کردن ، پر و بال دادن ، آرامش داشتن ...
همچین وظايفي حق هر کودکی است حق هر جوانی است این کودک بدون این رفتارها جوانی فرسوده خواهد شد.
پدری را از نزدیک دیده و تجربه کرده بودم که پسر کوچکش را از جان بیشتر دوست داشت اما برای آینده‌اش هیچ فکری نداشت و پسر هيچگونه اعتراضی ازین وضعیت بابت احترامی که به پدر داشت ، نداشت او پدری نظامی بود و پسر بزرگش را سر سخت و طلبکار بزرگ کرده بود طوری که امان از روزگارش درآورده بود. هزینه هایی که پای این پسر بزرگ داده بود چه جانی چه مالی حد نداشت اما پسر کوچک هیچوقت طلبکار و گستاخانه رفتار نمی‌کرد مستقل بود و طوری رفتار می‌کرد که انگار جدا از خانواده‌ش زندگی دارد! اما انقدر وابسته و داغون بود که تا سایه پدر از روی سر او برداشته شد پسر خود را گم کرد...
و سرانجام یکسال بعد از پدر با آدم های غيرقابل اعتمادی آشنا شد ، از سر سادگی و پاکی در سن سی سالگی به قتل رسید! خیلی زجر آورد است که خانواده باعث نابودی یک کودک شوند ، تربیت نادرست انسان را به جاهایی می‌کشد که نمی‌توانی حتی در ذهن خود تصورش کنی.
