
رنج ،انسان را میبلعد یا با نهاد و فرامن داد و ستد میکند و کالای رنج را به وجود انسان منتقل میکند و وجود انسان، پر میشود از خاطرات و گذشته ها و درد و دل های قفل شده در وجود
انسان، با نهاد خوش میگزراند و در ارامش مطلق زندگی ، ارامش و اسودگی را به خود و جهان خود و دیگران هدیه میدهد و در حال تبادل انرژی است
رنج ،ببیند با رنج جواب میدهد خوبی، ببیند با خوبی
گاهی شنیدن رنج انسان، واسه او عذاب اور و دلخراش است، اما گاهی، از دل همین زخم، یک نهال سرسبز و کوچیک و نحیف از دل خاک بیرون میزند ،ان در اینده بخش دگر وجود فرامن میشود
فرامن حکیم درون، امر به معروف و نهی از منکر میکند و بخش باطنی و عمقی را احساس و با تمام وجود بازرسی میکند
مثل یک کاراگاه سرسخت و پر از جسارت و نکته سنج و واقع بین است ، تا وقتی که، به انسان کمک نکند و دنیای را به مکان بهتری برای زندگی خود و دیگران تبدیل نکند ،ارام و قرار ندارد
نهال کوچک نهاد، با فرامن دست به دست هم میدهند تا همه ،از جمله تفکر و ذهنیت را به بهشت برین ببرند
وقتی انسان ،از دل یک سختی ،مثل یک سوپرمن بیرون میاد، احساس قدرت و غرور ،وجودش را فراموش میگیرد ،با چشمانش و با قدرت زیاد به تمام دنیا میگوید:(( دیدی تونستم؟))
و همین ،باعث میشه، از احساس حقارت و کوچکی و گوشه نشینی، که اقتدار و عزمت او را تهدید میکند، متنفر باشد
فرامن به او میگوید، اگر این بخش باطنی و عمقی ماجرا را نبینی، سپاه دشمن به پایین قلعه تو میرساند ،تو و کل نهاد، را یک جا نابود میکنند و همان سختی همیشگی، که در تنگنا بودی پیش میاد تو که ان را حس کردی ،پس نذار دوباره به عصر پارینه سنگی و عصر جهالت برگردی و احتمال بقایت کم خواهد شد ( فشار روحی)
و نهال کوچک ،گوش به فرمان فرامن خواهد بود ، با توجه به انواع رنج انسان، انسان ان ها را با دیدگاه و گذشته خود، بهتر حس میکند
انسان ،رنج را عین یک رفیق، در اغوش میکشد و ان را میبوسد، چون باعث رشد و هدایت او خواهد شد
البته رنج، اگر خیلی دشوار باشد، انسان را در خود حل خواهد کرد و این بسیار دردناک است ،رنج مثل یک سوار کار است که آمده و استراحتی در این مکان میکند و به خاطر اعمال و رفتار خودمان یا دیگران است ،ولی کاشکی انسان ها، صبورتر بودند ،ارام تر و منطقی تر بودند و جواب بدی را با بدی نمی دادند
انها شاید ندانند، پشت لبخند یک انسان کلی غم نهفته و خوابیده پشت سکوت ،پر از حرف های گیر کرده در گلو است؟ پشت هر غم کلی خاطرات، و سرسختی هایی است که انسان برای بقا و تلاش داشته، پر هر خستگی کلی جنگیدن در برابر هیاهو و شیاطین وجودش و انسان های بی درک و بی احساس بود، پشت هر نصیحت، کلی زخم و شمشیر به جای مانده و امید دارد تا بتواند زندگی کند و زنده بماند و درک شود و چه بی انصافیست انسان دگری را بدون فکر کردن و درک کردن رها سازد یا با خاک یکسانش کند
کاری که خود رنج نمیکند، گاهی انسان با انسان میکند
کاری که حیوان با حیوان نمیکند ،انسان با انسان میکند
و تنها چیزی که خاک میشود، انسانیت و یاری گریست
نظر شما چیست؟چرا انسان رنج میکشد و چرا با خود حمل میکند و راه جدایی از رنج چیست؟
(اختیاری) دنیای بیرون را چگونه تفسیر میکنید؟