در دنیای امروز، عقل ما بیش از هر چیز بر اساس لذت تنظیم شده است.
وقتی کودکی با اولین ابزارهای تکنولوژی مثل گوشی همراه احساس لذت میکند، ذهنش یاد میگیرد که لذت، معیار دوستداشتنیبودن است.
از همینجا، میل ما به سمت برندها و اشیا شکل میگیرد
اما انسان در مسیر رشد، از این لذتهای سطحی عبور میکند. وقتی کودک با موقعیتهای جدید دست و پنجه نرم میکند، شناختش فراتر از مرزهای گذشته میرود.
او کمکم لذت را نه در داشتن، بلکه در کاربرد میبیند. در این مرحله، ارزشهایی که در نوجوانی شکل گرفتهاند، قطبنمای او میشوند تا دنیا را به جای بهتری تبدیل کند.
البته این مسیر خطی نیست؛ سایهی ما گاهی نقش عجیبی بازی میکند.
لذتها همواره ما را هدایت میکنند، اما باید پرسید: آیا این لذت، مسیری به سوی هدف اصیل ماست، یا مانعی برای محافظت از امنیت پوشالی مان؟
انسان زندگیاش را بر پایهی اهدافی بنا میکند که برای رسیدن به آن، به آب و آتش میزند. گاهی لذتها با مسیر اصلی همسو هستند و سایه با او همکاری میکند؛ چرا که آن هدف، رویای سایه را نیز تضمین کرده است.
اما گاهی سایه همان بخش فراموششدهی انسان تلنگرهایی میزند که زبانش فراتر از درک سطحی لحظه است. در این تقابل، انسان برای پنهان کردن زخمهایش و ادامهی پیکار، نقاب بر چهره میزند. او میخواهد وجهی خوشایند و جذاب از خود به نمایش بگذارد تا سایهاش را راضی نگه دارد. اما لذتهای آنی، سایه را سیراب نمیکند. زخم بر پیکر سایه عود میکند و انسان در دنیای مجازی، در سقوطی آزاد فرو میرود.
آنگاه، او میخواهد با تمام دردها و زیر فشار سنگین این پرسونا و سایه، تا دم مرگ با آنها هممسیر باشد؛ تنها برای آنکه طعم تلخ جدایی از آنها را نچشد؛ طعمی چنان دردناک که او را تا سرحد خفقان پیش خواهد برد
انسان با آرامش و برنامهریزی میتواند لذتهای کوچک و اصیل را جایگزین وهم بزرگ کند. کافیست:
پنج دقیقه به افکارِ منفیاش نیندیشد.
یک آهنگ دلنشین بگذارد.
برای شکل دادن به یک عادت جدید، برنامهریزی کند.
به یک حمام آرامشبخش پناه ببرد
یا ساعتی را با دوستان واقعیاش بگذراند.
این انتخابهای کوچک، اولین قدمها برای رهایی از آغوش دروغین و بازگشت به زندگی واقعی است
اگر موافقی، بگو تمقالهی بسیار پربازخوردِ تو باشد.