
صدای هق هقم، با صدای بلند و گوش خراش برخورد لاستیک با، جاده ی سرد و صیقل داده شده بلند شد
سرم را ارام ،روی فرمون قدیمی و پوست شده گذاشتم ،پوشش فرمان قدیمی من ،جوری پوست شده بود، انگار ببر و شیری پشت فرمان بوده و در زندگی عجایب مرموز و وحشتناک رانندگی میکرد
ولی ،این خود من بودم که با ،چاقوی چنگالی ناخون های خود ،او را فشارد میدادم و نقش میافریدم، اون روز ارزویم این بود که، از ما ،یک اثر برای یادگاری و ارث برای انسان ها باقی بماند، لااقل.
یک اثری که ،باور کنم وجودم را دوست دارند و باارزش هستم ،اون روز بدترین روز زندگیم، بعد از جدایی ان مرد کروات قرمز خونی بود
اه ،دوباره به یادش افتادم ،کسانی لیاقت و شایستگی یاد شدن دارند، که لااقل ،خاطره و نشان خوبی از خود به جای گذاشته باشند، حتی برای چند ثانیه کوتاه
میدانم چه حرف مسخره و احمقانه ای زدم ،شاید به امید و ارزوی اینکه، خود را ،سبک بال و از قفس ترک خورده و لق زده شده نوشخوار فکری سالیانه رها سازم
نوشخوارم حتی به من حکم وجود داشتن و نفس کشیدن در قفس دنیای بی روح و یکنواخت را می داد
خودم را سرزنش میکنم، یک تصویر ساده و کوتاه که حتی دل حرف هایش به اندازه قد و قامت من و یک کودک خوشحال و سرزنده یا وحشت زده نبود، چرا باید زندگی مرا ،از چاله به چاه و از چاه به دره ژرف و عمیق، که حتی ندایی از ان بیرون نمیاید و در سوراخ های تیغ تیغی ان فرو میرود، غرق کند چرا ؟
ماشین را کنار گذاشتم و پیاده شدم، ارام و بی صدا، صدای پر هیاهو و پر از اثر زندگانی انسان های دورو برم ،تمام موسیقی غمگین و دلشکسته ذهنم را، که از سر بیچارگی و خوار شدن بودن خاموش و نابود میکرد
چرا ؟ واقعا چرا ؟
به نرده ی تازه رنگ شده تکیه دادم، حتی نرده هم، شوق رنگ شدن و هیجان روز پر ماجرا، با هزاران نمایش تئاتری و هزاران هزار نقش را داشت، که ایا به دل انسان هایی که ،خاطره خواهند داشت مینشیند یا نه ؟ و چگونه از امروز یاد خواهند کرد، میخواست لااقل ،در صحنه ی نمایش معمولی یا ترسناک و درام و عاشقانه، که یک دفعه ای و از سر سرشت و سرنوشت انسان رخ میدهد، بدرخشد
ولش کن، چی میگم، کلا موضوع عوض شد
کیف پول در مشتان دستانم، از شدت خشم خفه میشد و مینالید
به دریاچه ی زیبا و برق زده خیره شدم
زمان زود میرفت و فرصتی برای ایستادن و سوار کردن انسان های مثل من را نداشت و اتوبوس زمانم داشت از من دور و دورتر میشد و زود باید تصمیم خود را میگرفتم
و خود را به، ان خانم به ان بی شرف و بی وجود میرساندم ،شاید از چیزی خبر نداشت ،ولی دلم ارام نمینشست و دوست داشتم و میخواستم ،وقتی به او رسیدم، کیف پول زیبا و دوست داشتنی اش را پرت کنم و چند تا سیلی ابدار نصیبش کنم
دستانم را روی قلبی گزاشتم که ،به گلویم میرسید و در تکاپوی فرار از چهارچوب جسم افسرده و خشمگین را داشت
ارام باش ،زندگی همینه، تو از پس همه چیز بر امدی، هر چی زندگی سخت تر و نوشتن انها بر دفترچه تاریخ و زندگی نامه ات سخت تر بود، تو، یک لایه از خود را سوزاندی یا مثل سیمرغ، از دل اتش پرواز کردی و در افق گم گشتی
سوار ماشین شدم و سویچ را چرخاندم، ماشین من یار قدیمی ام ،ناله ای از روی خستگی و نافرمانی عواقب کار و اندیشه ی من ،سر داد
همه مخالف بودند، حتی او ،رفیق روزهای سخت من
رفتم، از ان صحنه ی تئاتر و از بین ان همه نقش رفتم ،نقشم ،در ان سکانس تاریخ تمام شده بود و نوشته ای از ان روز و از ان زمان، بر قلب دفترچه تاریخ و زندگی نامه من ،ثبت شد
امیدوارم ثبتش برای من تمام نشود و اینده دیگر، دچار تکرار تاریخ سرد و دلخراش نشود