
پایم را ،در پدال گاز گذاشتم، میخواستم افسار ماشین سرکش را در دست داشته باشم، ماشین حرکت نمیکرد
با فشار بیشتر ناله اش از زمین به اسمان رسید ،او را به هر زحمتی بود، کنترل و هدایت کردم و راه افتاد
به خیابان اصلی نرسیده بودم که، دوباره افسارش پاره شد حتی او هم نمیخواست و نمیتوانست، رفیق خوبی برای من باشد، ناسپاس
من، او را هزار بار رنگ و لعاب میزدم و با او خاطره و لذت ساختم ،حالا او از اربابش سرکشی میکند
یادم افتاد ،هر وقت در شرایط بغرنج و وحشتناک گیر میکردیم، به او الهام میشد که همین جا باید توقف کند ،نباید بدود ،نباید در تکاپوی رسیدن به اهداف شوم و عجولانه من را یاری کند
اما او ،غم مرا در بغل داشت و دستانش مرا، به سینه اش میچسباند، ضربان قلب روغنی اش، در حال فوران بود خشمش، حتی به موتورهای حرکت و تفکر او هم سرایت کرده بود
باشه، کمک نکن خودم میرم و تو رو به خاک خاطرات کهنه میریزم و اصلا تو رو رنگ به خاک مهر نمیکشم، اخر در گورستان نافرمانی، خاک خواهی شد ،خاک سرد و تیره و بدون ارباب
دردش به قلبم سرایت کرد ،بنزین چربی برایش گرفته بودم، او همیشه ماکارانیش را دوست داشت
دوباره روشنش کردم و زنگ زدم به مریم ،عجب روز کثیف و نجس باری بود ،گوشی را برداشت، صدایش انگار از یک دنیای دیگه با یک حال و هوای دیگه بود
معلوم بود در خیالات کودکانه اش با دیو سه سر اقتصاد و مسئولیت مادرمان و توقعات شوهرش با گرز میجنگد
با کمان مستحکم و ماندگار که، حکمت و نصایح بیشماری با چوب و نخ در ان حبس شده بود ،تیره رها کردم و قضیه را برای او روشن کردم
صدای قهقهه اش بلند شد
با صدایی که به سختی از پشت تلفن و دنیای او و همسر مهربان و فداکارش شنیده میشد، گفت
اخه آبجی ،تو از کجا میدونی اون شوهرش باشه، شاید برادرش هست ،بعدم چرا اینقدر دور خود و دور ان افکارت در خیابان هفت دور میزنی ؟
آبجی ،زود قضاوت نکن، شمشیر خشم و عصبانیت را قلاف کن ،تو خودت هم نمیدانی چه میکنی
چه کنم ،زندگی پوست پوست شده ام ،حقیقت را باز با پرده ی دروغین کائنات میپیچاند ،دستانم ،توانایی باز کردن ان پرده ی کاموایی را ندارد، ظاهرش شبیه کامواست، کاموای ملوس و براق
اما ،هم زندگی را در خود و دروغیات میفروشد، هم من از خدا بی خبر را
دیگه به هیچ کس اعتماد ندارم و نمیتوانند حقیقت راستین را ،با یک مشت بازیگر روی تئاتر باز کنم، همه نقاب دارند همه
آبجی ترو خدا بس کن ،نقاب انچنان بد نیست ،نشانه ی سکوت و خفقان سایه است ،باید ان حس و ان سایه را ،رها سازی ،بیا اندیشه کنیم میخوای با اون مرد کروات قرمز خونی چی کار کنی؟ او را به سقف اویزان و معلق میکنی ؟ بیا فکر کن، شاید اینطوری که خودت با عینک سه بعدی میبینی ، من را هم، ضحاک و رهبر اشرار و کفار در زمین پاک و معصوم میبینی، آبجی بس کن اینقدر بدبین نباش ،به فرض اون شوهر یکی یدونش باشه، تو که خیلی وقتا او را در ذهن خودت در اب خفه کردی، آبجی ،بیا و منطقی باش ،منم میام اونجا ،قرار نیست یک چیز اشتباه بوده همه را متهم و قاتل زنجیره ای بدانی