
رسیدیم خانه مریم ،خانه اش از نمای بیرونی گرم و دلنشین بود پاماده ی پذیرایی ،از هر بنی بشری رو بود
پاهایم در زمین، اماده ی پذیرایی گرم و انسانی بود که ،مریم برایم یک هویی ،تدارک شام و نهار و تا سر کوچه ، پهن و زینت ببخشد
مریم با نگاه کردن به اتاق نیمه روشن، بهم گفت:(( افسانه، این خونه ی من هست، ولی خب امیدوارم، جای گرم و نرمی واست باشه، جایی که داخلش غرق در ناز و نعمت باشی و ان طغیان گر درونیت ،خفته و خاموش بشه ،این جا ،شبیه خونه ات نیست، شوهرم یکم دل باز و خوشگزران هست، سینه ی درون صورتش ،پر از رمز و رازی هست که، احساسات و تروما ها را، در گنجینه ناخوداگاه به قاب تاریخچه شخصیت و نگرشهایش نقش بسته))
از لحن و صدای مریم فهمیدم ،رابطه ی خوشی با شوهرش ندارد و شوهر پر مهر و عطوفت او ،اغلب دچار فراموشی تکاپو هایی بود که ،برای وصل به مریم انجام میداد ،زمین و زمان را به هم میدوخت، و سیمای پر عشق و لبخند را، به هفت عمر زمان زندگی خود، ترجیح میداد.
_ مریم ، همین خونه ی کوچیک که، صاحباش، من و دعوت میکنند و ارزوی خیر، بدرقه راهم میکنند، برام بهتر از ،کاخ سعد اباد و نوکر و کلفت هایی هست که، گرفتاره ،یک قرص نان و نان خشک هستند
اره افسانه، اما خوب میدونم ،اینجا برای تراپی شدن از عمق ،خیلی مناسب نیست، حالا که شوهرم سر عقل امده ،و ان حرص و غم و اندوه خود را، سر من و سر کیوان خالی نمیکند، جای شکر دارد ،میدونم هنوز در حال بهبودی و سر پا شدن هست، بیا بالا میخوام بهت نشون بدم ،بچم کیوان چه لبان و لپ های سرخی، از مادرم به ارث برده ،بیا بالا افسانه خجالت نکش
رفتم بالا ،خونشون بوی الاله و نیلوفر و شقایق پر کرده بود، بوی دلمه، خونه رو پر کرده بود خونه ی مرتب و شیشه های براق که ،وقتی از خواب، سرحال و قبراق میشی ،ان شیشه ها رو با ایینه اشتباه خواهی گرفت ،ولی خب کارت و راه میاندازه
___ مریم اومدی ؟ چرا اینقدر دیر کردی ؟عزیزکم کجا رفته بودی ؟
+ رفته بودم خرید، که افسانه بهم زنگ زد، دلم نیومد برم واسه خودم کت و شلوار و کیف خوشگل بگیرم، تو هم که ،سرت رو خواب عمیق و دو ساعت برده بود ،کس دیگه ای میبود ،فکر میکرد مثل اصحاب کهف ،یک قرن دیگر بیدار میشوی و دنبال زن و بچه و ایال خانه میگردی
___ این چه حرفیه مریم ؟ خواب چیه؟ یک مینی خواب با کیوان زدم ،اصلا واستا بهت ثابت میکنم
+ لازم نیست، اخه منم مامانشم، یکم نباید اونو بهم بدی ارش؟
+ اووو افسانه اینجاست، زودتر بیا، باید وسایل شو داخل اتاق بزاره
من با تعجب به مریم خیره شده بودم، انچنان رابطه ی خرابی بنظرم نمیومد با ارش جانش داشته باشه، شاید دلخوریش، به خاطر بغل نکردن کیوان کوچولوی دو ساله باشه ،یعنی، حتی دلخوری و افسوس این زن و شوهر ،که لیلی و مجنون هم بودند، بهتره بگم، از ناراحتی کوچک منم ،سبک تر و بی اهمیت تر بود.
_ مریم ، من تازه از راه رسیدم، و دست خالیم شوهرت و اذیت نکن، اشکال نداره دیر بیاد
+ نه عزیزم، اون دیر بیاد، وقت شناسی رو یادش نمیگیره، بهتره یکم رفتار درست، با مهمون خدا فرستاده رو یاد بگیره ،توی نهارگرم و تختشون که، ادویه هنجار و شناخت که ،نریختند مسئولیتش میرسه به، زن کدبانو و بازرس گونه خانه
در باز شد ، ارش کیوان و بغل کرده بود، ارش بیستو چهار سالش بود ،و انچنان از ایینه سیما و چهره اش، پیدا و مشخص بود؛ مرد خوب زندگی با ،مریم بود، انگار خدا اونو ،از اسمون قل داده و انداخته جلوی پای مریم، و اونا هم با یک نگاه ،شکارچی و شکار هم شدند
کاشکی عشق منم، به اندازه ان دو نفر، پر از عطوفت و سنگلاخ، برای حسودان بی عاطفه و بی رحم، میبود، ای کاش.