ویرگول
ورودثبت نام
یگانه هادیان
یگانه هادیان
یگانه هادیان
یگانه هادیان
خواندن ۳ دقیقه·۱ ماه پیش

من در مواجهه با این اتفاق اولین لایه از سایه ام را دیدم ( قسمت 12 )

به سمت خانه مریم رفتیم از محله ای رد شدیم که بوی تازگی میداد .ولی انچنان برایم غریب و بی خاطره فهم نگار بود که شادی هایی که در خاکسار گمان و توهم ،در حال جنب و جوش و ریاضت با ناخوداگاه درونم بودند، جایی که توهم درد فهم را هم ردیف با ماتریالیسم میدانست، و ان توهم شناختی دروغین من ،میخواست خود را جزئی از من کند.

منی که سرشار از تفکرات و توهمات ایده الیسم و همانند سازی با دنیای شخصی اجتماعی چند هنرپیشه خاک خورده و جان سیر بودم، و دنیای ان ها را بهتر از دنیای کودک درون سرکش و خلاق دوران پارینه سنگی میدانستم.

طرز ریاضت ان کودک سرکش، با دیدن ان توهم رنگین از سقف اویزان مانده، به حالت کودک خفاش مانند جغد صفت تبدیل شد .

راه بر من دراز بود ،وسرکش، ان کودک توهم خواه ،راه را برایم چو قفس، بر بال و پر های ایده الیسمی و هیپنوتیزمی جهان ماتریکس، سخت و دشوار مینمود

مریم دستی روی شانس ام گذاشت .حتی دستان کرم خورده و کره ای مریم، برایم حکم وزنه جام جهانی داشت؛ که برای من و کودک سرکش از خدا بی خبر، بعد دنیای درونی، بیرونی میداد.

جایی که افکار و اعمال مان، از دو دنیای موازی، با هم ملاقات و مذاکره میکردند، انگار متوجه ان افکار و ان چهره ی چال و بیل و کلنگ خورده من شده بود ،حتما با ناخن هایم جسم را از ذهن جدا میکردم .

و جسمم دیواره عمیق و محافظی در برابر ان چنگال های گرگ خویی و درنده بود، که نمی زاشت ان جسم ناخلف و سرکش ،انگشتش به ان نزاغ و درگیری من و ان کودک خیره مانده و خشک شده برسد

مریم با ندایی از کنارم، که حالا انگار هزاران فرسخ و هزاران سرعت نوری از من و کشمکش درونم فاصله داشت ،گفت :((رسیدیم ))

در را باز کرد. انچنان سریع پریدبیرون که، فرصت واکنش و ادراک ان عملکرد عجیب و غریبش را پیدا نکردم ،محل را بازرسی میکرد و دنبال محرک جرم و جنایت بود.

جایی که دنیای درون و بیرون ان شخصیت های مست و سرخوش را از من منطقی و تحلیلگر دنیای مردمان هیپنوتیزم خورده جدا میکرد ،دنبال نتایج افکار پلید و زننده و خجلت اور من بود .

نفسی عمیق کشید و گفت:(( پیاده شو ))

پیاده شدم. به ان لباس های ابی و سرخش خیره ماندم،انتظار این کارها از مریم بعید و دور از ذهن نبود،دوست نداشتم ،به چشمانش خیره بشوم ،نمی دانم چرا مریم کوچولو سرخوش ،این همه دنیا را جدی گرفته،همه یک راه را میرویم؛ نیک یا پلید بودن ان مهم نبود .

یا این منم که این بعد دنیایی را خیلی اسان میدانم. شاید ان تکه چرمی دوخته شده بر چشمان اسبان، بر چشمان من دوخته شده بود، جایی که ان نخ به دستانم میرسید. و سوزن در ان نخ ،سوار و استوار واستاده بود، و من را از دور تماشا و نظاره میکرد .و ان کودک درونم، با چنگ، پنهان، راه چشمان و باز میکرد ،که نور حقیقت از بیرون به درون ساکت و بی ثبات و خاک خورده من برسد، و الودگی روح و. روانم را بشورد و ببرد

جام جهانیکودک
۱
۰
یگانه هادیان
یگانه هادیان
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید