
خیابان ،پر از سر و صدا و شلوغی بود، انگار زنده و شور و شوق فراوان مردم را فراموش گرفته بود یا فکر اول من ،درست بود .
بی خیال شدم ،چرا همش همه چیزو باید ،رصد و سازش کنم؟ مسئولیت همه چیز ،من نیستم؛ من قرار نیست ،همه رو رصد کنم
چوب های خشک و برگ های پاییزی، کنار درخت ها ریخته بود و صدای خش خش انها با قدم های من هم صدا میشدند
چشم هایم را برگرداندم، درست میدیدم؟ رفیق دوران کودکی ام، در حال پرو لباس های قیمتی و خاص بود اون از یک خانواده فقر و ندار بود ،اون همیشه میگفت
((میخوام بزرگ شم، چند تا خودرو لوکس و گران قیمت به زیر پام بندازم و حالش و ببرم ))
رفتم جلو ،فقط برای تجدید خاطره و احوال پرسی دوستانه ،لباس قرمز روشن در تنش خیلی چشم گیر و چشم نواز بود
_ چقدر بهت میاد
+ شما ؟
_ افسانه ام، رفیقت یادت میاد؟ من و تو توی دبیرستان و دبستان شیشه کلاس هارو میشکوندیم؟
_من، شمارو یادم نیست و مطمئنم چیزی در من دیدید و یاد رفیق شیطون و بی پروا تون افتادین
لبخندی ،بر گوشه لبم افتاد یعنی واقعا یادش نبود ؟خب لااقل، انتظارش و داشتم
خیلی سال گذشته و منو حتما یادش رفته، وقتی فقیر بود، تنها دغدغه اش تامین بقا و زندگی کردن بود، با یکم ارزوهای دور و دست نیافتی، شایدم من اشتباه میکنم شاید خواهر ناتنی داشته یا چهرش با بزرگسالیش صد و هشتاد درجه فرق کرده
_ خب، اگه شما ترانه نیستین ،پس حتما خواهر ناتنیش هستین درست میگم ؟
خانم محترم، نمیدونم چه گیری دادین من ترانه هستم اسمم لیلاست ،خواهش میکنم دست از سرم بردارین
_ واقعا؟ یک لحظه واسم اشنا اومدین، نمیخوام که شما رو به دست گرگ های درنده بدم که اینجوری گارد گرفتین
انگار، اونم مثل من حال و هوای خوشی نداشت فکر کنم با شوهر پولدارش دعواش شده بود و حالا با لباس فروشی شیک و پیک ،هم نفس شده بود
دور اینه، مثل پروانه ای که دور شمع میچرخد ،میچرخید انگار باور کرده بود، ملکه است.
به هر حال ،ناراحت شدم حتی اگر هم اشتباه گرفته باشم،رفتارش درست و سنجیده نبود و رفتارش با ترانه ی خوش برخورد و خوش قلب فرق داشت ،در واقع انسان هارو نمیشه توی لحظه اول شناخت
(پایان قسمت 6)