
کتاب، انچنان زیبا و دلنشین نگاشته شده بود که انسان را در خود غرق میکرد ،به صفحه روشن خیره شده بودم و از دنیا بیرون رفته بودم ،احساس میکردم حتی پلک هم نمیزدم، انگار از دنیای خودم فاصله گرفته بودم و در دنیای خیالی گرفتار شده بودم
به خودم امدم، چشمانم در صفحه مانیتور قفل شده بود، ذهنم معلوم نبود کدام باغ را منظره را می دید
به خودم گفتم، چرا الان اینقدر تمرکزم روی یک موضوعی هست که خودم نمیدونم چیه ؟
رفتم بیرون ،در و قفل کردم جوری که حتی صدای درم شنیده نشه، گفته بودم اگه نتونم و نشنوم درک نخواهم کرد و این موضوع از روحم به جسمم راه یافته بود
فکر کنم اینقدر خودمو فراموش و گم کرده بودم ،که حتی پیدا شدنم خیلی بهم حس تهی بودن و عذاب وجدان میداد ،من دوست نداشتم، حقیقت و ببینم اما خودمو مجبور به دیدن شکست یا پیروزی خود میکردم، انگار که کبریتی بین چشم های بی قرار و فراری خود حقیقی ام گذاشته باشم، فقط دوست داشتم یک شخصی باشم که دیگران او را، به تحسین و هیجان وا میدارند ،اینجوری میتونستم حس کنم که زندم و قلبم مرا ترک نکرده و قالبی بی روح و وجدان نیستم
احساسم در حال یخ زدن بود و سرعتش، از فرار یکسره من بیشتر و بیشتر میشد، جاهایی که باید شاد میبودم ،غمگین بودم نمیدانم فکر میکنم زیادی به خود سخت گرفتم
زندگی ،چرخ و فلکه ،امکان نداره واسه همیشه یتیم بدبخت باشیم یا همیشه دنیا به کاممون باشه و احساس کنیم در ابرها قدم میزنیم، مگر اینکه خودتون خودتون و محکوم به درد و رنج بی شمار کنید ،بعضی ها حس میکنن با رنج، گوهر و زمرد میشند و انسان، محکوم است به رنج کشیدن
درسته رنج انسان و بالا میبره، اما اگه غیر واقع بینانه و بی منطق باشه، رنج احساس را مثل خود داغ یا سرد میکند و انسان ممکنه دیگر احساسی نداشته باشد ،بستگی داره درد از جنس غم باشه، ترس باشه ،شادی باشه ...
اون موقع دیگه انسان ،ربات بی عقل و وجدان نمیشود ،بلکه ربات انسان نما میشود ( شخصیت هایی که از اسیبب دیگران و خود رنج میبرند ( یک مثال ))
انسان های کره خاکی خیلی حق دارند و گذشته کوچک و سر سوزن انها ،ان ها را رام و از خود بی خود میکند، باید افسار گذشته دردناک یا شادی که تبدیل به حسرت و اندوه شد را کشید .
بعضی وقتا، نه افساری هست نه راه حلی ( باید از موقعیت و افراد خبیث یا کسانی که زبانشان جلوتر از دهنشان هست، دور شد)
سرو صدایی ،خیابان را فرا گرفته بود از هر طرف سناریویی وجود داشت، انگار زندگی مان بیشتر ،شبیه تکرار رنج بود تا یک سریال ترکی، انگار محکوم بودیم به تکرار کردن و فرار کردن
پایان قسمت 5