ویرگول
ورودثبت نام
یگانه هادیان
یگانه هادیان
یگانه هادیان
یگانه هادیان
خواندن ۳ دقیقه·۳ ماه پیش

معماری فروپاشی

انسان، در رنج ها و عذاب های بی شمار زندگی یک بار یقه خود را میگیرد؛ که چرا من را کنار گذاشتی ؟

و به فراموشی سپردی ؛و با خاطرات رنگین خود ؛ مرا درگوشه قبرستان ذهنت به خانه سپردی

من؛ در رنج های تو سهیم بودم در عمق لبخندت اشک های نریخته دیدم؛ دست هایت را اغشته به خون خودم ، ان بهشت فراموش شده و قبر شده دیدم که به ان نگاهی سرد و گاهی پر از عطوفت داشتی؛ و من را با خود، نقابی تیره و گاهی روشن یکی میدانستی و در سکوت من پادشاهی میکردی .

این ،همان چیزی است که یونگ آن را ‘سایه’ می‌نامید؛ آن بخش از ما که در سکوت آگاهی، پادشاهی می‌کند و ما تنها تماشاگران اجباری فرمانروایی خودمان هستیم.

روزی، در گرو یار اشک های خود را پشت نقاب چسباندی و لب هایت را مثل گل های رز سرخ کردی؛ ان خون های قلب بی روحت را برای خود افتخار ساختی؛ که بگویی چقدر من قدرتمند و استوار فرمانروای لحظه به لحظه زندگی دروغین خود هستم .

و شب های بی نقاب از خستگی روح پژمرده و زخم خورده به سقف ارزوهای خود می اندیشی ؛ و ستاره های افت های دور دست را در خیالت در مشتت حس میکردی و لبخند عمیق پادزهری بر چنگ های نفس های بریده روح و جانت بود

تا مرا میدیدی سراسیمه نفست را حبس میکردی؛ و سعی در فرار آیینه که نفش خود واقعی و بی نقابت بر ان نفش بسته بود داشتی.

مرا، دشمن خودت و خاندانت میدانستی و لبخند دروغین و پر از توهین رنگارنگ دیگران را به من ترجیح میدادی. انها میدانستن ،که تو بر خودت شمشیر میکشی و رجز میخوانی .

و درکشان سطحی و احمقانه از جفای روزگار برای کم کردن زخم شمشیر های خودشانبر بدن و روح مظلومشان بود.

چه ساده ،خودت را به اتهام نامرد و بی رحم خواندی و چشم های پر از خشمت را بر روح و روان من اواره ساختی.

خشم هایت ،بر در و دیوار اینشهر سیاه و گاهی زیبا و دلنشین میزند. تا خود را از بدن خود جا سازد و تو آن را به من بی نوا نسبت دادی .

و در صحرای دل و جانم ،گلی خوش رنگ و خوش عطر ساختی من مجنون دیوانه ات بودم؛ جانی در سینه داشتم با لطف اروم و بی صحرای خودت، که صدایش از سکوت شب اروم تر و دلنواز تر تر بود اشک مرا در گونه هایت راه دادی ؛ گرچه راهش پر از چنگ نگهبان و فرمانروای ظالم و سنگدل بود اما ان دلنشین تر از سخن های بیهوده و بی احساس ناکامی بود

وقتی، دستان سخت و لرزان خودم را به ارامی در دستان گرم و اتشین خود گرفتی؛ در آن چشمانی که آرزو داشتم کور باشد و با پرده ی ضخیم بسته ی بسته شده باشد ارزو کردم

روزی من و تو باهم همسفر باشیم و باهم شمشیر بر ربات های انسان نما که لبخندشان ،بر گونه های سفید و خود میرود بکشیم؛ و تو ان رجز پرافتخار و اعجاب برانگیز را برای انها ،که نقاب های چند لایه صورتشان را عجیب ترسناک و دلهره اور و گاهی مهربان و پر اغوش کرده بکشی و لرزه بر جان و روح شان بکشی، که انها هم ان نقاب های عذاب اور را از صورت هایشان بردارند و انسان باشند.

و من و تو خنده های بی منت مان تا اسمان هفتم برود؛ و من و تو باشیم و انسان ها دلنشین و ازادانه خود را به اغوش زیبای و بی منت خود دعوت کنند، و حق همه در گردن های کلفت و ضخیم انسان ها باقی نماند.

روحانسان
۰
۰
یگانه هادیان
یگانه هادیان
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید