نفس خود به خود به وجود نمیاد ،نفس ندای نهاد هست
نهاد لذت جو و لذت طلب در جستجو خلق امار زیبای هنری برای اینده و لحظه حال خود هست
جایی که نیاز نباشد خودش را در استانه فروپاشی و خفقان واقعیت و حقیقی زندگی تماشا کند، او میخواهد زنده باشد و زندگی کند، اما واقعیت های زندگی مثل قاضی بی رحم او را از زنده بودن و نفس کشیدن دور میکند ،اینگونه نهاد دیگر نهاد نخواهد ماند نفس میشود و روح و جسم را میبلعد ،گذشته طغیان شده و زیبا را میبیند و دوست دارد باشد و از بودن نه خجالت و نه احساس گناه کند ،انسان در مشکلات زندگی نهاد را نه تهدید ،بلکه فرصتی برای در آغوش کشیدن خود واقعی و درونی و شاید فراموش شده میبیند و اینگونه گذشته ی زیبا یا سخت و دشوار الگوریتم های دیده شده از والدین یا از خود یا دیگر انسان های خاکی زخم های نمکی لذت یا خواسته های تبعید شده به ناخوداگاه به او حمله میکند و او را به آسارت میبرد و شرط ازادی انسان را گوش دادن به نیروی غالب شده و امپراطوری جدید میداند که انگار انقلابن در درون کرده
فرقی ندارد، بعضی وقتا موقعیت و شرایط و انسان های خاکی و شخصیت فرد باعث میشود فرامن (حکیم درون ) من( واقع بین )و تعادل گر و نهاد (لذت جو ) جاهای خود را عوض کنند و موقعیت و راه برای رسیدن به خواسته و واقعیت ها مثل موجی که به سخره میخورد ،به سرعت عوض شود اما نفس را ،به نظرم نهاد بیشتر کنترل و فرمانروایی میکند بستگی به خودتان دارد و گذشته تاریک یا باشکوه و پرافتخارتان انگونه واقعیت هم دگرگون میشود و شما ناخدای کشتی زندگی با افتخار یا شکست خورده و طغیان گر خود خواهیم بود
و