
بقا، در تمام وجود انسان در جریان است ،شهد ان، لذت بی بخار و بی روح ،تمام وجودمان را به رقص وا میدارد. انگار ان شهد گوارا و غلیظ شده کنش مدار، مارا،دعوت نگرشی شجاعانه، به جان و روح و ذات میکند
عمق فراز دردمان، از رویارویی با حقیقتی است که، ساختار الوده و پر خراش مسئله دارد را، با حقیفت نور و ازاد کننده همراه و هم درد است، اما این، حقیقتی خام عمقی کم دارد، جایی که نگرش ما ،حقیقت را، از زیر دستان الهیان و عالمی بر میدارد و حقیقت را ،به نام و نگارش خود بازنویسی و میافریند
ان فهم درد عمق مان ،از رویارویی با درک اشتباهات و اعمال درست است، ولی گاهی ان حقیقت، فقط راه اشتباهات را به ما نشانه میدهد، و او را راه حیات میخواند
و حقیقت زشت و پر درد میشود و ان حقیقت، جرم خود را رها نمی سازد و دنبال مجرم سازی دنیای کثیف و ساخته شده ،دست انسان ها میگردد، و از ما به عنوان شاهد این ماجرا یاد میکند.
وقتی ،رویارویی با حقیقت برایمان سخت و طاقت فرسا باشد، اتاق فرار را دروغ برایمان باز میکند، حقیقت را از لایه خرد و منطقی سازی خارج میکند، و با ان دنیای خود و زندگانی دیگران را میفرییانیم
درد، ان ظلم بی پارچه است ،که بر روح و جسمم ان میخورد ولی زندان بان خود را مقصر نمیدانیم، زندان بان ما ،گاهی نه فقط شهد لذت ، بقای بی مقدمه ، سرکش است بلکه ،ذهن، خود خود را می فریبند، از ترس از دست دادن لایه دیگر وجود خود
سکوت شب ،ان را برملا میسازد ،جایی که، سکوت لایه های مومیایی، نور دروغین را با انسان های زیسته درونمان (خردمند یا جنگجو و پرستار )باز میکند و روان کاوی ان ،ما را باز رنج یا رها و ازاد میسازد
و شرم ان لایه از دست رفته مان ،با ما میاید تا وقتی گواهی ان روز برچسب گمراهی و ناخردی ر،ا از پیشانیمان پاک کند و چه ساده ان جنگجو ،حقیقت را با جسارت و سجاعت به رخ ادمیان میکشد، و گاهی، خود حقیقت دروغ و بدذات میشود، حقیقت یکسان نیست، مطلق نیست
دروغ و اشتباهات را ،با لایه حقیقت دیروز ،پر میکنیم به امید اینکه ،چرایی بر راهمان باشد، اما دره ها رانشان نمی دهد ،اری ان دروغ و اشتباهات، با تفکر تحلیلی نادرست تبدیل به حقیقت ابدی میشود و روح و جسممان نه در آینده بلکه ،در حال هم ممکن است رنج و عذاب بکشد ،واسه همینه که ،انگار یک ندای درونی برخلاف سلایق و نیازمندی اغتشاش میکند، و اکثرا هم سرکوب و خموش میشود ،گواهی خود ،اشنا ترین گواهی است، انتظار ما از خود برای بقا و ادامه لذت هاست
اری ،حقیقت هم مطلق نیست و گاهی اشتباهات ،پایه ای برای درس و مقدمه ای برای ،کمال و ایده ال شدن میشوند جایی که خود فرد را، انقدر بالا و بالا میبرند که، حقیقت پایه چهارم صندلیشان شود، اشتباهات به حقایق نیازمند است و ان حقیقت، هر چه که باشد، در هر موضوعی باید ،به دور از سانسور و گمراهی دنیای خودمان و دیگران باشد.
عمل زشت و ناپسند، ناپسند است ،اما درد ان، از عمل ناپسند نیست، از تفکری است که عمل زشت را ،برای رسیدن به مقصود صحیح و خردمندانه به کار میگیرد
باید تفکر را ،دوباره نوشت گواهی را بر قلب درس های زندگی حک کرد و ما، خود داستان سرودیم و شخصیت بودیم، به است، دوباره به داستان و قلم تفکرمان بیندیشیم