
بعضی وقتا رنج ، رنج نبودن غم است، بعضی وقتا انسان زندگی میکند و خود برای خود مشکل میسازد دعوا میسازد رنج، رنج شک است ،شک میکنیم، ایا کاری درست است یا نه ایا ما را دوست دارند یا نه؟
رنج، رنج شعور و خرد است اگر شخصی از هم سن و سال های خود بالاتر باشد و خرد و عاقل تر باشد او را ترک خواهند کرد و فرد تنهای تنها می ماند رنج ،رنج توهم است، انسان حس میکند دشمنی وجود دارد در حالی که بعضی وقتا افراد صلاح انسان را میخواهند مثلا در ازدواج
رنج ،رنج ماندن است بعضی وقتا انسان میماند و تلاش میکند و رنج میکشد، رنج، رنج خاطرات است، انسان به دلیل زخم ها و کودکی و افراد اشتباه زخم خورده و به یاد ان اشک های زیاد میریزد
رنج ،رنج گفتن و شنیدن است، گاهی نباید شنید گاهی نباید حرفی زد که خنجر به سویمان می اید، رنج ،رنج افتخارست، یعنی فرد افتخار میکند، که کاری از دستش بر میاید و از همه بهتر است اما باید جور همه را بکشد دوبرابر کار کند و یاری گر همه باشد
رنج، را باید با رنج شست و با رنج فراموش کرد، گاهی لبخند برایمان حسرت میشود، گاهی دلتنگی لبخند عمیق و معنا دار میشویم ،مثلا اگر باید سخت درس خواند و نمره ی 19 از یادشان برود باید لذت مهمانی و خوشگزرانی خوش برق را فروخت .
و ما، در رنج خود را در آغوش میکشیم، خیلی وقتا با خود دشمنیم با خود غریبه میشیم خود را مقصر رنج طلوعی و خنجر برنده میدانیم ،ما ،خیلی وقتا از عمد خنجر را در بدن نحیف خود فرو میبریم، چون لذت پرواز و صعود درخشان و پر از شکوه و عطمت را در رنج میبینیم و لذت برایمان بی معنی ست
گاهی، رنج را با خردمند درونمان ( فرامن ) میپذیریم و ان را ،در اشک و اه و غم و افسوس حمل میکنیم یا در خوشحالی بی حد و مرز .گاهی نهاد ،مارا به سمت لذت بی درد و پر از عاشقی میکشاند و خود را در محلکه محاصره شرایط دشوار و قضاوت ها و از دست دادن فرصت های بی شمار میبینیم
گاهی من، تصمیماتش را به ما تحمیل میکند و برای تعادل روی تخت چوب کنار دره ژرف و عمیق ،برنامه های سخت و طاقت فرسا به دستان ما میدهد
اخر ،خود افراد و شرایط است، که باید از خود دور کنیم یا بی خیال و قرص خوش خیالی و سرزندگی نوش جان کنیم .رنج ،بسیار است و خیلی وقتا رنج رنج نمی آورد، ذهنیت و دیدگاه انسان رنج را معنا میبخشد و گاهی، زندگی، خیلی بی رحم و مغولانه گردن میزند و ما چه ساده از کنار هم رد میشویم ،انگار که اصلا وجود خارجی نداریم و نداشتیم، گاهی باید فریاد زد ،گاهی باید سکوت کرد و اندیشه داشت ،گاهی باید بخشید ،گاهی باید فرار کرد ،گاهی باید شنید، گاهی باید گفت، گاهی باید دید، هر چند سخت اما دلنشین و زیبا میشود.
پایان