
ویرانی، برخلاف آنچه میپنداریم، یک مسئلهی پیچیده نیست؛ بلکه مشکلی ساده است که انسان تنها زمانی آن را حس میکند که چیزی در وجودش در حال فروپاشی است.
ما گاهی ویرانی را با «قدرت» اشتباه میگیریم. وقتی عصبانی میشویم، در واقع میخواهیم با قدرت، قدرت دیگری را پاسخ دهیم؛ اما این قدرت، قدرتی کاذب است. ما در آن لحظات، همان کودکی هستیم که رها شده، یا همان کسی که تحت فشارهای بزرگ، خود را جسمی ناتوان و دورافتاده از «مادر» میبیند.
اما منظور من از مادر، فقط یک موجود نیست؛ مادر، خود «زندگی» است. زندگی که با وجود تمام زیباییهایش، گاهی شکستی اعجابانگیز و ترسناک دارد. گاهی عمق دیدن ما در زندگی محدود است و ما تنها با حس کردن خطر، عمق را درک میکنیم. زیبایی زندگی در رنجِ آن نیست، بلکه در «عمق دیدن» و «بیداری» است؛ یعنی زمانی که متوجه لمس فضای پیرامون خود میشویم.
مشکل اینجاست که ما در فضای تنگ پذیرش، مدام به دیوارهای ذهنی برخورد میکنیم. گاهی دستان خود را بسته ایم و قدرت دروغین و کاذب را در ویرانی میجوییم. گاهی یک مشکل بسیار کوچک، از تواناییِ خارقالعادهی انسان فراتر میرود. ما لذت را نه در «دیدن»، بلکه در «رهایی» میدانیم، اما حاضریم مشکلات ساده را رها نکنیم و اجازه نمیدهیم خودمان به حال آشفتگیمان رها شویم
رنج انسان و ناتوانی در درک سایهی خود، ریشهای در گذشته و لذتجویی دارد؛ جایی که انسان، خود به قاتل خود تبدیل میشود و آن روح لطیف و مهربان را میکشد. گاهی این روح مهربان، در زندان افکار پوسیدهی دیگران اسیر میشود و ما در این تقلا، واقعاً دردمند میشویم.
اما… ویرانی زیبایی به اینجا ختم نمیشود.
گاهی، سفر به درون و ساختن آثار ماندگار، میتواند شکافهای قلب را ترمیم کند. نوشتن و خلق کردن، گرههای الگوریتم زندگی را با همان قلب رنجدیده و اشکهای طردشده، به زیبایی عجیبی باز میکند
در این مسیر، ما خود را نه در یک جنگِ شکستخورده، بلکه به عنوان موجودی باشکوه و خارقالعاده میبینیم. در آینهی زندگی، بستگی به این دارد که چگونه نگاه کنی: اگر در آینهی ظالمان یا افراد کینهتوز نگاه کنی، زخم خواهی دید؛ اما اگر اوج بگیری، یک فرد متفاوت و افسانهای را خواهی دید.
این همان چیزی است که تو را مصمم و ثابتقدم در مسیرهای پرپیچوخم، سنگلاخ و درهها میسازد؛ تا شاید روزی، تو نه فقط برای آینده، بلکه برای قلبهای گرفته و زخمخورده در تاریکی، الگویی باشی