این ادا است یا خود واقعی من؟
دلم میخواد راجعبه همه خوب فکر کنم. دلم میخواد بهترین حالت رو همیشه در نظر بگیرم درباره نیت آدما. دلم میخواد به آدمای توی خیابون لبخند بزنم، دلم میخواد یه محبت و صلح حداقلیای توی وجودم با جهان بیرون داشته باشم. این یعنی به کسی نگم چقدر زشته، به کسی حرف بد نزنم. عبارت حرف بد چقدر بچگانه است.
ولی اصلا مگه چند سالمه،خب هنوز شاید مجاز باشم از عبارتهای بچهگانه استفاده کنم.
آدمایی که بد فازن از چشمم میفتن، زود میفتن، با شدت یهو پرت میشن. مثلا اینکه رندوم به آدما بگی زشت یا رندوم با آدمای غریبه بد فاز باشی برام ناراحتت کنندهس.
از کجا باید میدونستم مهربون بودن برام مهمه؟ از کجا قلب مهربون و صلح طلب داشتن چیز پیچیده و مهمیه؟
خیلی چیزا رو نمیدونستم و الان هر بار میخورن تو صورتم.
مصطفی قلب مهربونی نداره، اذیت کنندهس
دیشب سر یه چیز خیلی مسخره روی قدیمی مصطفی رو باز دیدم. سرم در لحظه گیج رفت. انگار دچار یه پشیمونی بزرگ شدم.
دیدن خانوم همکار بهم میگه جدا شدن چه هزینههای زیادی داره، توی این رابطه من دستم از عصا جدا نمیشه. توی این فاز از تو قیافه بودن نمیخوام برم خانوادش رو ببینم. داره برام تبدیل میشه به یه شغل پارت تایم. انگار پنج روز باید سر کار باشم و یک روز هم باید برم قم
کاملا شبیه یه شغل جدید برام سخته، کسی رو پیدا نمیکنم که برام اسونش کنه.
هیچ کس