دوست دبیرستانم برام کارت عروسی فرستاد. یاد عاشق سینهچاکش افتادم، پویا! پویا پسر خوبی بود، خیلی پسر خوبی بود. اینقدر پسر خوبی بود که اگه اون همه خوبی رو من میدیدم باش میرفتم محضر. ولی دوستم نرفت. گفت پویا شبیه من فکر نمیکنه، محرم باهام نمیاد هیئت، بچم قرار نیست با یاعلی راه رفتن یاد بگیره. خلاصه که پسر به اون خوبی رفت پی کارش. (البته که به نظر من صد حیف!) ولی بعد از پویا هم یه پسر دیگه اومد و نقش عاشق سینه چاک رو نه به اون شدت و حدت ولی خب در حد قابل قبولی به عهده گرفت. دوستم به اونم گفت بره رد کارش. حالا با مردی داره ازدواج میکنه که شبیه اون دو نفر نیست. واقعا!
به همین مناسبت داستان پویا رو برای همکارم تعریف کردم. پسری که از فیلما و داستانا هم عاشقتر بود ولی مجبور شد بره رد کارش. پویا همزمان بود با یکی از برهههای دراماتیک زندگی من. شاید به خاطر همینه که اینقدر پویا و داستانش برام جالب و عزیزه. صبح پیج آدم دراماتیک خودم برام ساجست شد و دلم پیچ خورد. مطمئنا هیچ سلولی در من تکون نمیخوره با دیدن یا یاداوری کردن اون آدم دراماتیک. ولی انگار نسخهای از خودم رو یادم میاره که عجیب مجنون بود. عجیب دیوانه. عجیب بیکله!
تو هر دورهای آدم یه شکله، مگه نه؟