ناتمام؟

نمی‌خوام در همه کارها ناتمام باشم
البته که خیلی اینو به خودم میگم
بعد از تقریبا دو ماه هفته پیش وسوسه شدم و اینستاگرام ریختم، البته توجیه کردم که نیازش دارم برای پیدا کردن باشگاه و فلان مدل لباس و این چیزا، فکر هم میکردم بعد از دو ماه دیگه قرار نیست دوباره توی دام این اطلاعات بیش از حد بیفتم.
اول تابستون یه چالش هفتاد و پنج روزه شروع کردیم با مصطفی که تقریبا تا شصت روز پیش رفتیم، اصولش این بود ۱. شب ها خونه تمیز سینک خالی
۲. از بیرون غذا سفارش ندیم
۳. نماز قضا نشه اللخصوص صبح ها
۴. قند مصنوعی کم بخوریم
۵. اسکرول ممنوع، چه اینستاگرام، چه یوتیوب، چه توییتر

تا شصت روز شاید ادامه پیدا کرد، دو تا جدول ردیاب هم درست کردم، با چهار تا رنگ میشد کیفیت روز رو ارزیابی کرد. جالب بود ولی تموم نشد. چون در همه کارها ناتمامم
شاید پنج ساله میخوام وزنمو بیارم پایین شصت، وقتی میخواستم این کارو بکنم شصت و چهار یا شصت و شیش بودم.
الان ۶۸م
اصلا میخواستم بگم اسکرول کردن ذهنمو پر کرده و برای همین نمیتونم کار کنم. ولی پرش ذهن بحثو برد سمت ۷۵ سخت. بی نظیر.
ذهنم اینقدر پر شده که یادم افتاد یه پادکست گوش دادم که از پرش ذهنش به نحو احسنت استفاده کرده بود. در واقع یه داستان صوتی بود در باره مو، که قبل از اینکه داستانو شروع کنه گفت این آشفتگیه که نوشتمش
به نظرم داستان محبوبمه! (هزار دل به یکی تار مو، پادکست ناداستان)
دفتر و دستکم بازه که کار کنم، از هوش مصنوعی خواستم فرق قراردادا رو برام توضیح بده و منتظرم حوصلم بیاد جای خوبش تا شروع کنم. امروز چهارشنبه‌س ولی من از دو شنبه درست کار نکردم، درس نخوندم، کارای خونه رو نکردم.
چون حواسم نیست، حوصلم نیست
تا دیروز واقعا سر اینکه دیگه این حقوقا خرج زندگیو نمیده داشتم مغزمو از دست میدادم. انگار موتوری از پشت بیاد و سرمو بدزده، روان نداشتم، دیروز ولی شرکت به اندازه کل حقوقمم کمک هزینه معیشتی داد. اینکه باید معیشتم رو خودم کنترل کنم غم انگیزه. اصلا خوشم نمیاد که مجبورم یه سری چیزو حساب کنم. جالب نیست
زندگی بزرگسالی جالب نیست. منو برگردونید دبیرستان،‌ میخوام باز برای کنکور بخونم