مانیکا و ریچل خانهشان را سر یک شرطبندی مسخره باختند به پسرها، این موضوع یک قسمت از سریالی درباره شش دوست است. هرکس رفتارهای مخصوص خودش را دارد. من و مصطفی مدام هم را شبیه میکنیم به آنها. وقتی خیلی گرسنه است و پیتزای خوب و بزرگ میبیند، یک کلاه کپ میآید روی سرش با نوشته «i joey dose'nt shear food.» یا وقتی من خیلی تمیز و وسواسی میشوم «مانیکا» صدایم میکند. احتمالا خیلی تینجرانه است انقدر حل شدن در سریال یا داستانی. دو واحد است روبهروی هم (به نظر من شبیه به اکباتان) خانه بزرگتر که درش از داخل بنفش است، یک بالکن با دسترسی از پنجره دارد و دو کاناپه بزرگ و چند پاف روبهروی تلوزیونش است، برای دخترهاست. مانیکا ادای مامانها را در میآورد، بقیه دوستها را جمع میکند خانهاش، عیدها غذا درست میکند (شاید حتی به تعداد افراد مدلهای مختلفی از پوره سیبزمینی هم سر میز باشد.) عشق برنامهریزی برای مهمانی است و یک عالمه منو میچیند همیشه. حالا که خانه را باختهاند به پسرها، خانه کوچکتر و بدبو که حتی همه وسایلشان در آن جا هم نمیشود افتاده دستشان (حتی نمیخواهم به جای آنها بودن فکر هم کنم.)
صحنه آخر اپیزود، مانیکا با موهایی ژولیده و لباس راحتی نشسته روی مبلی که به سختی در خانه جا شده، روی میز را پر کرده از اسنک، ساندویچ و آبجو، بقیه آمدهاند خانه او (هرچند به سختی جا میشوند) و دارد خوابش میبرد که بچهها میگویند ما میرویم تو بخواب «نه، نه، همینجاها بپلکید، حرف بزنید، من میخوابم.»
دیروز ناهار همه را دعوت کرده بودم خانهمان، مجبور شدم جای مبلها را عوض کنم و فرشها را بههم بچسبانم که بشود سفره انداخت، 16 نفر در خانه 60 متری اجارهای من بودند، خانمها روی زمین و آقاها روی مبل نشستند. حمس، جوجه، سبزیجات مزهدار شده، قیمه، چلو و ترامیسو آماده کرده بودم. دیروزش سر کار بودم و فردا هم باید میرفتم سر کار (همین حالا یعنی، نانم حلال باشد!) به همه این مراحل، شستن سرویسها، جارو برقی و طی کشیدن، مرتب کردن اتاق، شستن ظروف خاک گرفته پذیرایی و درآوردن قاشقچنگالهای سنگین طلایی را هم اضافه کنید. وقتی سرخ کردن سیبزمینیهای قیمه را سپردم به مصطفی و رفتم روش بگیرم، درد کمرم شروع شده بود و پاشنه پای چپم تیر میکشید، تا چند دقیقه بعدش هم مسکن لازم بودم. (بنازم جوانی و تازه نفسی را!) اما پروانههای دلم آرام نمیگرفتند. «مهمون مهمون آخجون مهمون» این را همش با لحن یکم مسخرهای که بین من و مصطفی است میگفتم. از دیشبش خط و نشان کشیده بودم برای مهمانها که من این همه زحمت میکشم، اگر آمدید خوردید و رفتید، همان پشت در مینشینم به گریه. الحق که خوب حرفگوشکن بودند. مهمانی ناهار طول کشید تا نه شب!
از درد کمر و دنبالچه آخر مهمانی لنگ میزدم؛ ولی باز هم دلم رضا نبود خانه خالی شود. هی گفتم «بابا برای شام هم میموندید، بابا حساب نیست الان دارید میرید بدون شام» وقتی خانه خالی و مرتب شد، بهترین خستگی عمرم را داشتم؛ انگار از صبح با مدرسه رفته باشی شهربازی، بعدش توی اتوبوس روی هم روی هم ردیف عقب نشسته باشی، بعدترش تولد فامیلی کسی باشد و با چشمانی خمار کلی قر به کمرت انداخته و بازی کرده باشی، بعد بیایی خانه و مامان پاداش کارنامه خوبت بگوید بیا با هم پیتزا درست کنیم و رد نکنی. شبش، وقتی کمرت دارد کمکم میآید پایین تا برسد به نرمی تشک، بینهایت خستهای و بینهایت راضی. وقتی زیر پتو بودم و تاب میخوردمم، هی میگفتم «ولی خیلی خوش گذشت، دفعه بعد کی دعوت کنیم؟ خیلی خوشحال بودم وقتی راحت بودن تو خومون، مامانت اینا رو کی دعوت کنیم؟» خسته اما بینهایت راضی.
لطفا مدام به خانه ما بیایید، من مانیکا هستم!