زندگی جلو میرهه ولی من عقب عقب میرم، تازه پشت سرمم نگاه نمیکنم. مثلا همین دیروز وقتی زندگی داشت جلو میرفت من تلاش کردم ببینم میتونم عقبکی بدوام یا نه. تونستم نسبتا. عقبکی نرم دوییدم، وقتی خواستم پیس رو ببرم بالا و شتاب بگیرم افتادم تو چاله. یعنی اولش فکر کردم چالهس. چاله باید ته داشته باشه دیگه. همینطوری رفتم پایین ولی به کف نرسیدم. هی فرو رفتم. حلقه چاه هم دیگه داشت کم کم محو میشد. ولی من هنوز به کف نرسیده بودم. فکر کردم نکنه این یه چاه u شکل باشه. نبود ولی. آخه حس نکردم بپیچه مسیر یا یهو شتاب بگیرم و بیام بالا. همینطور فقط عمیق و عمیق تر شدم. به نظرم سیاهچالهس، تموم نمیشه. هنوزم دارم عمیق میشم. دیشبو در حالی خوابیدم که داشتم فرو میرفتم. خوب نخوابیدم البته. حین فرو رفتن همش گوشم میگیره. ولی بهتر از نخوابیدن بود. صبح گیج بیدار شدم. انگار کل شبو توی اتوبوس خوابیده باشم. هنوز دارم فرو میرم. دارم کمکم بهش عادت میکنم. بدم نیست. لااقل میدونم دارم چیکار میکنم. دارم فرو میرم.