ارزوی بر باد

این می تونست من باشم ولی نشدم

این حرف که شاید قسمت نبوده رو درک نمی کنم من تو این زندگی چیزی که می خواستم و تجربه نکردم دیگه چه ارزشی داشت که به چی می رسیدم

وقتی اونی که میخواستم نبودم دیگه فرقی نداشت که چقدر خوب بودم

درسته بعضیا با کمتر از این هم خوشحال می شدن شاید همین و آرزو می کردن ولی سقف آرزو های ما باهم تفاوت داشت و متاسفانه من سقفی به اندازه قد خودم انتخاب نکرده بودم

اینم دوازده سال از زندگی من بود که به بیهودگی گذشت چیزی که به دست آوردم چیزی نبود که می خواستم و تموم شد تا به امروز که تقریبا یه ماه گذشته نتونستم باور کنم که نشد و شاید من از این حوادث درس بگیرم و به کل عوض شم یادبگیرم دهنم و ببندم و کارم و بکنم به اندازه کافی زحمت بکشم و تلاش کنم برای زندگی خودم نه برای بهبود شرایط چون باید پذیرفت این شرایط هرگز بهبود نمیابه هرکسی که امیدی به این داشته توشه ای جز سرخوردگی و نابودی نداشت و تاریخ این و بارها ثابت کرده یکی از آنها هم من بودم شاید اگه قبول می کردم هیچ چیز عادلانه نبود کارم راحت تر می شد توی روانشناسی بهش میگن تقصیر و گردن چیزی بنداز که هیچ وقت عوض نمیشه و بعدش راحت زندگی کن (اسناد پایدار) ولی میدونم با همه این ناعدالتی ها میشد که بشه شاید فقط دو تا سوال بین من و آرزو هام فاصله بود

حقیقتا مدتی آرزو می کردم سهمیه داشتم حتی به اندازه دو درصد ولی واقعیت این بود که من شایسته اون دانشگاه نبودم و اون کسی هم که سهمیه داشت هیچ فرقی با من نداشت فقط انسان پست تری بود

اون به چیزی فراتر از حد و اندازش رسیده بود و من به چیزی هم قواره خودم

این که بعدا و بعدا و بعدا و ...شاید شد فقط یه چیزی برای ادامه زندگی به بهانه امید وگرنه همه میدونیم که بعدا هم هیچ چیزی عوض نمیشه و اون آرزو بر باد رفته حتی اگه بعدا هم بشه من همون آدم قبلی نیستم شاید اگه این آرزو به وقوع می پیوست اصلا جالب نمی شد ولی هیچ کدوم نمیتونه بار سنگین نرسیدن و سبک تر کنه حالا چه فاصله به اندازه دو تا سوال چه به خاطر سهمیه چه به خاطر محل تولد هر چیز دیگه ای باشه در نهایت همه چیز یه نشد بزرگه شاید این آرزو در نهایت به نفع من تموم نمی شد و به صلاح نبود ولی من با تمام وجودم میخواستم اون فرایند و پایان بد فرجامش و بچشم

تا با زهر نرسیدن آلوده نشم

نگاه آزار دهنده اطرافیان تیکه و کنایه های خانوادم تبریک افرادی که از آرزو هام خبر نداشتن و هیچوقت هم باخبر نمیشدن چون اون ارزو در من دفن شده بود ازارم می داد

شاید آرم تیزهوشانی بودن هم یه بخشی از ماجرا بود چیزی که دراخر به یه دوره تلخ و وزن نام و انتظار بی جا ختم شد بستر رقابتی که هرگز مناسب من نبود با درس های بی نهایت خسته کننده عدم باور به چیز هایی که باید حفظ می کردم ترس هدر رفت زمانی که میتونستم به جاش کاری که دوست داشتم و انجام بدم

اینکه مطالب دروغ و جفنگ و باید یاد میگرفتم و مدام تکرار می کردم که باورم عوض شه و هرگز نمیشد

نشد یه روزی منطق و آینده نگری به احساسات و صداقتم غلبه کنه من و سنگ و سرد کنه جایی که عدالت و واقعیت اهمیت خودش و از دست بده و فقط من نوعی و هدفم مهم باشه اونموقع قطعا این من آینده ی روشن تری داشت و به آرزوهاش رسیده بود

شاید فکر کنید مگه آرزوی من چقدر بزرگ بوده که در این سوگ بزرگ گرفتار شدم

[فقط تهران ]شهری که الودگیش ریه های همه رو پر کرده ادمایی که ساعت ها تو ترافیک گیر می کنن و غر می زنن پایتختی که همه چیز دراون با شدت بیشتری جریان داره فقر دزدی فساد ولی هیچ کسی حاضر نیست ازش دست بکشه و از اون شهر کوچ کنه یا گزینه ای برای دانشگاه افراد نباشه

چراغی که به مسجد حرام است به خانه رواست؟

در هر صورت این شهر برای من حرام شد و آرزوم معناش و از دست داد اینکه هرگز قرار نبود دانشجوی دانشگاه تهران باشم و فرجامی تلخ تر از چیزی که گمان می کردم و می کردند نصیبم شد و این برای من خیلی سنگین بود که باور کنم به آرزوم نرسیدم شاید بعدها تجربش می کردم وقتی که از آرزو فقط یه اسم مونده بود

پوچ و بی معنا.

و در نهایت امیدوارم هرکسی که شایسته جایگاهش نبوده حداقل یک بار تجربه تلخ نرسیدن و تجربه کنه!!

#تهران