
هرگاه حس میکنم یک قطعه پیانو با چاشنی نوازشی از گیتار تو پسزمینه زندگیم در حال پخش شدنه،
و راوی داستان میگه : نمیدانست با زندگی اش چه کار کند، نمیدانست زندگی کردن یعنی چِ-
نمیدانست فرصت ها میروند:)
میگفت دیگرمسئله بودن یا نبودن نیست،
ساختن یا نساختنه]
و او نساخت و نساخت تا نفسش برید و کفنی برای تن مرده و بی روحش ساخت>>
من آن سیاهی بین ستاره ها بودم! که هیچ وقت جلب توجه نکرد و باعث دیده شدن ستاره های دیگر شد:)!
در سکوت رفتن-
ایکاش میساختم》
I Need ...