
ندایی در گوشم بود ، انگار که در دروازه ای بین خواب و بیداری بودم!
با رقص برگ های درختان توتِ کنار پنجره ام، ارام ارام به دنیایی دیگر رفتم.
پر از سبزه و آسمانی هم رنگ آب زلال، و میوه هایی سرشار از طعم بهار"
قدم هایی برداشتم و صندلی دیدم که گویا انتظارم را میکشید!
نفس عمیق کشیدن-
اروم باش و برو جلو
نشستم. و آینه ای رو به رویم دیدم، چهره ام با من سخن میگفت!!
متعجب شدن-
این منم؟
+اره تویی
_....
حرفش را ادامه داد و ادامه داد
+ همانی که زندگی اش را پراز ابر های تیره و تاریک کرد، همان شخصی که اندوه دیروز را میخورد و نگرانی فردا را بهمراه داشت، همان کسیکه به توانستن و خواستن اعتقاد نداشت.
تو بودی درست؟
نمیدانم چه شد که گونه هایم از سکوت سرخ شد...
به سمت دری برای فرار بودم،
ندایی امد.
فرار؟ فرار از حقیقت و هدف؟ فرار از آنچه در انتظار توست؟
دیگر صبرم لبریز شد ک سینه سپرکردم و خواستم بگویم من کسیهستم که در این شرایط زنده ماند! کافینیست؟
نور خورشید از پنجره اتاقم به چشمانم سوسو زد و از آن دنیای عجیب نجاتم داد.
انجا بود که دیگر تصمیم گرفتم خودم باشم، نه اینکه نگاه کنم و یکجا بشینم و بگویم که این منم.
میروم و با ارزو های برآورده شده ام میگویم؛ این منم:)