یسری آدما ام هستن که بدون چیدن سناریو و خیال و داستان ، بدون فک کردن و غرق شدن تو فضای ذهنت، خود به خود جوری مجذوبش میشی که واقا چیزی برای وصفش پیدا نمیکنی...
یسریا ام هستن بدون اینکه بخای راجب احمق بودنش و بی عاطفه بودنش فک کنی و چیزای دیگ رو در نظر بگیری، نا خود آگاه تو ذهنت آدم بدی حک میشن! یه آدمی میشه که حست بهت میگه:با این حالت خوب نیس..
خاستم یاد اوردی کنم که فرق دو دسته آدم زندگیتو بدونی..
اینا انگاری‌یه طوری رو دلتو داغ میزارن که یه ندایی تو درونت میگه : ایکاش میتوانستند از آفتاب یاد بگیرند،که بی دریغ و بی منظور باشند،در درد ها و شادی هاشان، ایکاش ماه را الگو میگرفتند، که نوری امید بخش باشد برای دخترکی کوچک و تنها میان شهری بزرگ و پر از سر و صدای خش خش .
پوزخند زدن-
با خودشون دارن چیکار میکنن جدی:)؟ یا ما داریم چیکار میکنیم../
بزرگی میگف《 زندگی که کردنی بود اینطور گذشت؛ وای و وای به حال جان دادن-
