برزخ....
همون جایی که نفس میکشی و نمیکشی
زنده ای و زنده نیستی... میتونی بخندی و نمیتونی بخندی... همیشه در حال گذر از یه شاخه به شاخه دیگه ای... و نمیتونی درک کنی که الان خودتی؟نیستی؟ کسی هست دور و برت؟
از این حقیقت که زندگی هیچ تایم استراحتی نداره متنفرم... جوری شده که بالاتر از سیاهیم برام عادی شده.
ولی خب میدونی یه کسایی هستن که با بودنشون جوری احساس آرامش و امنیت میکنی و نوری میشه وسط زندگیت که از این تاریکی عبور کنی:) اصن...
