
بعضی فیلمها رو میبینی و وسطش با خودت میگی: «واقعاً چرا هنوز دارم ادامه میدم؟»
نه اینکه حتماً فیلم افتضاح باشه، ولی داستان اونقدر که باید جلو نمیره، شخصیتها خوب از آب درنیومدن یا فیلم زیادی کش پیدا کرده؛ بعد یهو یه سکانس میاد که باعث میشه دوباره حواست جمع بشه و بگی: «خب... حداقل برای همین ارزش داشت.»
چند تا فیلم هستن که دقیقاً همین حس رو به من دادن:
احتمالاً کمتر کسی پیدا میشه که درباره Batman v Superman نظر کاملاً مثبتی داشته باشه. فیلم از همون زمان اکران کلی بحث راه انداخت؛ از داستان و ریتم گرفته تا تصمیمهایی که برای شخصیتها گرفته شده بود.
ولی بین همه این بحثها، یه سکانس بیشتر از بقیه توی ذهن مردم موند: همون لحظهای که بتمن میفهمه اسم مادر سوپرمن هم «مارتا» هست.
این سکانس البته خودش تبدیل به یکی از معروفترین و حتی میمشدهترین لحظات فیلم شد، ولی جالبه که هنوز هم طرفدارهای دیسی دربارهش بحث میکنن؛ اینکه واقعاً تصمیم درستی بود یا نه و آیا میشد این تغییر رابطه بین بتمن و سوپرمن رو بهتر روایت کرد؟
شاید نتونست فیلم رو کاملاً نجات بده، ولی حداقل کاری کرد که هنوز سالها بعد درباره یه سکانس ازش حرف بزنیم.
Suicide Squad هم دقیقاً از اون فیلمهاست که پتانسیل خیلی زیادی داشت، ولی نتیجه نهایی خیلیها رو راضی نکرد. با این حال، حضور جوکر و هارلی کویین باعث شد چند لحظه از فیلم واقعاً توی ذهن بمونه.
رابطه عجیب و آشفته این دوتا شخصیت، ظاهر متفاوت هارلی و بعضی از سکانسهایی که اونا کنار هم دارن، بعدها بیشتر از خود داستان فیلم مورد توجه قرار گرفتن.
حتی اگر از داستان فیلم خوشتون نیاد، احتمالاً چندتا تصویر یا سکانس از هارلی کویین رو هنوز یادتونه و این خودش عجیبه؛ فیلمی که خیلیها فراموشش کردن، ولی بعضی لحظههاش هنوز زندهان.
اما Spectre شاید یکی از واضحترین مثالها باشه.
فیلم با یه سکانس فوقالعاده توی مکزیکوسیتی شروع میشه؛ جیمز باند وسط جشنِ روز مردگان، با لباس مبدل، دنبال هدفش میره و همهچیز کمکم به یه تعقیبوگریز بزرگ تبدیل میشه.
اون افتتاحیه واقعاً حس فیلم جیمز باند تمامعیار رو داره.
لوکیشن، موسیقی، فیلمبرداری و اکشن همه دست به دست هم میدن تا از همون چند دقیقه اول بگی: «خب، این قراره خیلی خفن باشه.»
ولی هرچی فیلم جلوتر میره، برای خیلی از تماشاگرها اون هیجان اولیه کمرنگتر میشه. شاید برای همینه که وقتی اسم Spectre میاد، خیلیها قبل از داستان اصلی، همون افتتاحیه مکزیک رو یادشون میاد.
و شاید این دقیقاً تعریف یه سکانس نجاتدهنده باشه؛ اینکه یه فیلم دو ساعته میبینی، ولی سالها بعد چیزی که ازش یادت مونده، فقط چند دقیقه از یه سکانسه.
حالا شما بگید؛ کدوم فیلمی رو دیدید که فقط یک سکانس خاص باعث شد بگید «خب، حداقل ارزش یه بار دیدن رو داشت»؟ 👀