سلام من الان ۲۱ سالمه ۱۱ سالگی اقدام به خودکشی کردم ولی زنده موندم تا دو سال بعدش خودمو سرزنش میکردم که چرا موفق به انجامش نشدم کم کم دیگه بهش فکر نکردم تا اینکه دوباره پارسال اومد تو ذهنم . دوست عزیز شما خیلیاتون سرزنش می‌شید منم هم تو این ۱۰سال زیاد سرزنش شدم توسط مادرم. پدرم هیچی بهم نمیگه ولی مادرم تقریبا هر روز سرزنشم می‌کنه یا داداشم وقتی عصبانیه اما من خیلی به روم نمیارم می‌دونم خیلی سخته ۱۰ سال تقریبا هر روز سرزنش بشی به خاطر کاری که کردی چون بچه بودی و نمیفهمیدی من چون فقیر بودیم تو مدرسه هیچی نداشتم بخورم بچه ها بستنی و کیک می‌خریدم منو مسخره میکردن منم یه روز لجم در اومد از خونه عمم پول دزدیدم حدودا ۵۰۰هزار تومان به قول خودم زرنگ بودم ولی فرداش همه فهمیدن منم به حساب برای ترس از آبروم خود کشی کردم الآنم ۱۰ سانت از رودم و یک کلیه و قسمتی از کبدمو برداشتن من ۴ماه تو بیمارستان بودم و تا دلتون بخواد سختی کشیدم آخه مگه یه بچه ۱۱ساله چقدر تحمل داره من الآنم نه پولدارم نه خوشگلم نه هیچی فقط بیشتر از همیشه امید به زندگی دارم منظور از امید به زندگی لذت بردن از اونه وگر نه من ترسم از مرگ ریخته به خودمم قول دادم آخر خط که رسیدم و نتونستم اصلا کاری کنم دوباره خودکشی کنم البته فکر نکنم هیچوقت اونروز برسه چون آینده ما به ذهنیتمون بستگی داره فقط خواستم بگم منم مثل شما درد کشیدم منم سرزنش شدم منم بی پولم ولی من یه فرق با همه آدما دارم اونم اینه که من خودمم و خدا فرصت زندگی دوباره رو به هر کسی نمی‌ده می‌دونم از اینجا به بعدشم زندگی خیلی سخته ولی من خدا رو دارم چیز هوایی دیدم که شما ها ندیدید تو دو هفته ای که تو کما بودم اما نمیشه بگم فقط اینو بدونید من یه بار تا اون دنیا رفتم و برگشتم اون دنیا جای بهتریه البته شما سعی کنید از این دنیا لذت ببرین چون حیفه حالا که اومدین الکی برین خودمم الان تمام تلاشم همینه شغلم مکانیکی هست و بخشی از درآمدمو برای افراد نیاز مند خرج میکنم یادتون باشه از شما فقط یک نسخه تو دنیا هست و اونم خودتونید ممنون که این پیامو خوندین
