درددل

هرروز که می گذرد بیشتر به ضعف خودم پی می برم. من بیشتر از اینکه انسان شرافتمندی باشم در جستجوی رازهای خود و جهان انسان خسته ای هستم دنبال زمینی برای دراز کشیدن. تازگیا راجب رفتارهای خودم بیشتر فکر می کنم. گاهی احساس امنیت می کنم و حرف هایی می زنم چنددقیقه بعدش از خودم و کسب که باهاش حرف زدم بدم میاد. گاهی انگار حتی نمی تونم سلام کنم یا سرمو بالا بگیرم. سعی کردم کودک وحشت زده درونمو با یه چیزی بپوشونم ولی نشد. نمی دونم ریشه بعضی چیزا کجاست؟ پدرم که گاهی دست بزن داشت و گاهی دستمونو می بوسید؟ یا چیز دیگه ای؟ امشب خوابم نمی بره. نشستم و دارم هوزیر گوش میدم. یه لحظه کشف کردم از بین لیست تمام حس ها اون حسی که الان و خیلی وقتا میتونه به کمکم بیاد عصیانه