ویرگول
ورودثبت نام
مسافر لحظه ها
مسافر لحظه ها
مسافر لحظه ها
مسافر لحظه ها
خواندن ۳ دقیقه·۴ ماه پیش

تسلیم رهایی

از زیر آب به جسد نگاه کرد. ماهی ها اطرافش جمع شده بودند و استخوان های ستون مهره اش دیده می شدند. از آب بیرون آمد و قبل از رفتن نگاهی به چهره جسدش انداخت. صورتش رنگ پریده و کبود بود. چشمانش باز بودند اما بی روح. با خودش گفت روح منم نه او. او بی روح شده چون من ازاد شده ام.از جسد فاصله گرفت. بالا و بالاتر رفت. بوی خوشی می آمد. این بو را می شناخت. بوی خدا بود. با او چه کار داشت؟


+چرا هرروز به جسدت سر می زنی؟


-فکر می کنم او من است.


+تو اینطور فکر نمی کنی. وقتی جسدت تجزیه شود یا خوراک ماهی ها و کوسه ها شود چه کار می کنی؟


-نمی دانم


+ولی من می دانم. در زمین سفر می کنی و هرجا که می دانی رنجی هست ارام می گیری.


چیزی نگفتم.


احساس کردم خدا نزدیک تر شد.


+تو دروغ می گفتی.هیچ وقت نمی خواستی من را بغل کنی.فقط حوصله ات سر رفته بود.


-نه. تو دیر آمدی. من عادت کردم.


اشک ارام از چشم چپم روی گونه ام سر خورد.


+شرط می بندم که تو اشک هایت را بیشتر از من دوست داری


-نه اینطور نیست.


+چرا هست.


-من فقط الان امادگیش را ندارم.


اشک هایش سرازیر شدند. با شتاب پایین رفت. برگشت کنار جسدش. حق با خدا بود. خودش هم می دانست که حق با خدا بود. او جسدش را بیشتر دوست داشت. درد را بیشتر دوست داشت. شاید حتی گل هارا هم بیشتر دوست داشت. خبری از ازادی که فکر می کرد با مرگ به دستش می اورد نبود.  او در زندگیش تسلیم رنج می شد. ولی اکنون دنبالش می گشت. ارامش ملکوت تهی نبود. دست نیافتنی هم نبود. همه این کلمات هم درست بودند و هم نبودند. فقط ناآشنا بود. همیشه فکر می کرد در زمین غریب است. اما ناگهان دریافت در هرجایی به جز عدم غریب است. و عدم وجود نداشت. چه ایده ترسناکی! عدم که این همه انسان در امیدش بودند و برایش نوشته و کشیده و خوانده بودند یا حتی رفته بودند وجود نداشت؟ نه. وجود نداشت. او اکنون یک روح بود و عدم وجود نداشت. حتی خواب هم دیگر وجود نداشت. درد هم دیگر وجود نداشت. فقط آگاهی و رهایی مطلق بود. چیزهایی که در زندگی می شد از آنها گریخت. باید تسلیم می شد. تسلیم رهایی. دوباره بالا رفت. بدون شتاب و بدون عجله. خدا همانجا بود.


-می دانی که به چه فکر می کنم؟


+می دانم. ولی تو نمی دانی من به چه فکر می کنم.


--به چی؟


+اینکه چیزی که می خواهی را فراهم کنم. بغلت کنم.


مدتی طولانی سکوت بینمان حاکم بود. بوی خدا بیشتر شد. خیلی بیشتر. یک من از مقصدی ناپیدا به سمتم می آمد. خدا من شده بود؟ خدا به خاطر من من شده بود؟ من به من نزدیک تر شد. بوی خدا شدیدتر شد. بغلم کرد. من هم بغلش کردم. نمی دانستم چه کار باید بکنم. اشک ریختم. اما نه بی صدا. بلند بلند در آغوش خدا گریه کردم. پشتم را نوازش کرد. دلم نمی خواست آغوشش را رها کنم. خدا مرا بغل کرد. با خودم تکرار می کردم خدا مرا بغل کرد. و بعد از آن دیگر چیزی احساس نکردم.

۱۰
۳
مسافر لحظه ها
مسافر لحظه ها
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید