پول، همهی کار را خراب کرده است. اگر نگرانی پول و شغل و غیره نبود من الان با حیال راحت نشسته بودم و مونتسکیو را میخواندم و مدام وسطش به این فکر نمیافتادم که: اوکی حالا ازین کار چگونه قرار است پول دربیاوری؟ با خیال راحت مباحث روشنگری کانت را دنبال میکردم. متن مینوشتم و منتشر میکردم. بیچشمداشت. شهر به شهر سفر میرفتم و گستره اطلاعاتم را بیشتر و بیشتر میکردم. تحاربم را غنیتر میکردم و نگاهم را وسعت میبخشیدم. به افقهای دور خیره میشدم و اندکی بعد همانجا بودم.
دوستان و یارانی داشتم که آنها نیز خاطر خود را در جستوجوی پول مکدر نمیکردند. نگرانیای برای آینده، شغل و غیره نداشتند و زندگیشان وقف چیزی بود که بهراستی دوست میداشتند. یکی در هنر، دیگری در علم و دیگری در چیزی دیگر. محفلی از انسانهایی که هر چیز را به خاطر خود آن چیز میخواهند.
برعکس، حالا، ساکن ماندهام در یک جا، بیهیچ یار و دیاری، زدهشده و بیعلاقه به چیزی که روزگاری با شوق تمام کتابهایش را گیر میآوردم و حتی شده با تبلت میخواندمش، اما حالا به نظر انتخابی اشتباه میآید چرا که پول و عایدی ملموسی در پی ندارد.
برای نقاشی هم همین اتفاق افتاد. در کودکی، هر زمانی گیر میآوردم، شروع میکردم به نقاشی و سالی دو سه تا دفتر نقاشی را تمام میکردم، اما برای اینکه ظاهراً حرفهای پولساز نیست و شغل درستودرمانی ندارد، کم کم در مسیری افتادم که از آن فاصله بگیرم.
۵/۱۱
