یکی از بزرگترین چالشهایی که بسیاری از زوجهای جوان در زندگی مشترک با آن مواجه میشوند، دخالتهای اطرافیان است. گاهی خانوادهی خانم، گاهی خانوادهی آقا و حتی دوستان و آشنایان، به خودشان اجازه میدهند در مسائل خصوصی زن و شوهر دخالت کنند، برای آنها تصمیم بگیرند و حتی مسیر زندگیشان را تغییر دهند. اما چرا این اتفاق میافتد؟ مقصر اصلی کیست؟ و چگونه میتوان از این دخالتهای مخرب جلوگیری کرد؟
دخالت در زندگی دیگران، به چند عامل اساسی برمیگردد:
فرهنگ جامعه: در برخی جوامع، خانوادهها پس از ازدواج فرزندانشان همچنان خود را مسئول سرنوشت آنها میدانند و تصور میکنند که حق دارند در تصمیمات زندگیشان نقش داشته باشند.
عدم مرزبندی مشخص: وقتی زن و شوهر، مرزهای مشخصی برای زندگی خود تعیین نکرده باشند، اطرافیان بهراحتی وارد حریم خصوصی آنها میشوند.
وابستگی عاطفی یا مالی: در بسیاری از موارد، وابستگی بیش از حد به خانوادهی اصلی، زمینهساز دخالتهای ناخواسته میشود.
عادت به کنترل دیگران: برخی افراد به دلیل شخصیت سلطهجو و کنترلگر خود، عادت دارند که در زندگی دیگران دخالت کنند و تصمیمات آنها را تحت تأثیر قرار دهند.
شاید در نگاه اول تصور کنیم که مقصر اصلی این ماجرا، همان افرادی هستند که به خود اجازهی دخالت میدهند. اما حقیقت این است که مقصر اصلی، خود فردی است که اجازهی این دخالت را میدهد. تا زمانی که ما به دیگران یاد ندهیم که چگونه با ما رفتار کنند، آنها به رفتار خود ادامه خواهند داد. اگر کسی در زندگیمان دخالت میکند، به این دلیل است که ما مرزهای خود را مشخص نکردهایم و یا در برابر این دخالتها واکنش قاطعانهای نشان ندادهایم.
مهارت "نه" گفتن را بیاموزیم
بسیاری از افراد به دلیل نداشتن جرئت ابراز وجود، نمیتوانند در برابر دخالتهای اطرافیان مقاومت کنند. باید یاد بگیریم که محترمانه اما قاطعانه بگوییم: «ممنونم از اینکه نظرتان را گفتید، اما تصمیم نهایی با خودمان است.»
تمامیتخواه نباشیم
بعضیها میخواهند همه را راضی نگه دارند و از اینکه کسی از آنها ناراحت شود، میترسند. اما واقعیت این است که نمیتوانیم همزمان رضایت همه را جلب کنیم و زندگی خود را نیز آنطور که میخواهیم بسازیم. باید اولویتبندی کنیم و زندگی مشترک را در رأس تصمیماتمان قرار دهیم.
استقلال شخصیتی داشته باشیم
زن و شوهر باید بعد از ازدواج، استقلال شخصیتی و فکری خود را حفظ کنند. وابستگی بیش از حد به خانوادهی اصلی، باعث میشود که آنها همچنان خود را در جایگاه تصمیمگیری برای زندگی فرزندشان ببینند. استقلال داشتن به معنای قطع رابطه با خانواده نیست، بلکه به معنای حفظ حریم شخصی و تصمیمگیری مستقل است.
دخالت دیگران در زندگی ما، تا حد زیادی به رفتار و واکنشهای خودمان بستگی دارد. اگر مرزهای مشخصی تعیین کنیم، جرئت "نه" گفتن داشته باشیم و استقلال شخصیتی خود را حفظ کنیم، میتوانیم از بسیاری از این دخالتها جلوگیری کنیم. یادمان باشد که این ما هستیم که به دیگران یاد میدهیم چگونه با ما رفتار کنند. پس اگر میخواهیم زندگی آرام و بدون تنشی داشته باشیم، باید از همین امروز، روی رفتار و تصمیمات خودمان کار کنیم.