ویرگول
ورودثبت نام
G.n.e
G.n.e
G.n.e
G.n.e
خواندن ۴ دقیقه·۲ سال پیش

رمان الف زاده،پارت چهار

به هرحال، دختری که پیشش نشسته بود به نظر نمی آمد بخواهد درمورد کلاه او یا قیافه ی عجیب و غریبش کنجکاوی کند، فقط از اینکه یکی نقاشی اش را دوست داشته ذوق مرگ شده بود و شروع کرده بود یکنفس حرف زدن درمورد حیوان مورد علاقه اش و ویژگی های جذاب روباه. عاقبت آمدن معلم، مجبورش کرد ساکت شود. پس آنقدر ها هم منزوی نبود... فقط گوش شنوا میخواست.
سابقه نداشت سادو اینقدر زود دوست پیدا کند! دوست جدیدش، نونا، باعث می شد هر روز برای مدرسه رفتن هیجان داشته باشد. نونا برعکس ظاهر ساکت و اخمویش که به اکثریت نشان می داد، بامزه و پرحرف بود. تنها کسی که سادو باید پیش او حواسش می بود که میان حرفهایش، راز بزرگ خود را لو ندهد. هیچوقت اینجوری دلش نمیخواست  با یکنفر حرف بزند.
رفتار نونا خیلی شبیه خودش بود. محتاطانه راه می‌رفت و
حرف می زد. درمورد مسائل شخصی اش زیاد حرف نمی زد و موقعی که از دست بچه های اعصاب خرد کن کلاس عصبانی می شد، چشم هایش برق خطرناکی می زدند. جوری که یک لحظه سبز فسفری به نظر می آمدند.
یکبار پسری که از سادو بدش می آمد(و سادو نمی‌دانست چه هیزم تری به او فروخته ولی عادت داشت)، آمد سر میز آن ها و قلدر ماآبانه به سادو گفت:《هی بچه خوشگل، یادت باشه زنگ تفریح برام ساندویچ بخری. خیلی صفش شلوغه، حال ندارم یه لنگه پا وایستم.》
سادو هاج و واج نگاهش کرد:《کی با هم توافق کردیم که برات ساندویچ بخرم؟!》
پسر پوزخند زد:《توافق نکردیم، ولی تو انجامش میدی چون من میگم.》
سادو هنوز هم نمی فهمید:《چرا خب!؟ نمیخوام!》
یکدفعه نونا با خشم ،بدون اینکه به پسر نگاه کند گفت:《اون نمیخواد برای توی تحفه ساندویچ بخره، می فهمی؟》
در حالی که پسر قلدر داشت معنی تحفه را با خود حلاجی می کرد، گفت:《به تو چه ،دختر عجیب! این بین من و بچه خوشگله.》
نونا این بار با چشم های براقش نگاهش کرد:《اسمشم سادو عه،نه بچه خوشگل.》
یکدفعه صورت در هم رفته ی پسر بی حالت شد و با صدای بی احساسی گفت:《باشه. 》
به سادو نگاه کرد و با همان لحن گفت:《ببخشید که بهت گفتم
بچه خوشگل. من بچه ی بدی ام. الانم دارم میرم که بشینم روی صندلیم.》
یک لحظه قبل از اینکه بچرخد و با قدم هایی که اصلا شبیه قدم های خودش نبود به طرف صندلی اش برود، نگاهش به سادو وحشت‌زده و ملتمسانه شده بود.
سادو به نونا خیره شد. دختر دوباره چشم هایش را به دفترش دوخته بود.
نفس سادو بند آمد. نونا چیکار کرده بود؟! حسی که قبلا هرگز نداشت، توی مغزش شروع به جوشیدن کرد؛ حس ششم الفی.
حسی که می گفت بهترین دوستش در کل زندگیش، راز ترسناکی دارد. حسش نمی‌گفت دقیقا چه رازی، ولی مطمئنا به مسخ ناگهانی قلدر مربوط بود.
با وجود نگرانی اش، سادو هیچی نپرسید. روز ها گذشتند، امتحانات ترم اول تمام شدند و زمستان سرد، شروع شد. سادو همیشه نسبت به سرما ،ضعف داشت. استخوان هایش درد می گرفتند و نمی‌توانست تکان بخورد. نونا جایش را با او عوض کرد تا به شوفاژ کلاس نزدیک تر باشد. او دختر مهربانی بود... و همانقدر انسان بود که بقیه بودند. امکان نداشت کسی را مسخ کرده باشد.حتما این هم از کار های عجیب و غریب انسان ها بود که یکدفعه تغییر فاز می دهند.
یک روز طوفانی بود. درس های آن روزشان آنقدر سنگین بود که سادو برای حمل کیفش تا خانه، یک ساک پارچه ای هم برداشته بود تا کمی محتویات داخل کیف را سبک کند. در حالی که یک دستش به کیف بود و دست دیگرش مواظب بود
کلاهش در نیاید، وارد حیاط مدرسه شد. هیچکس توی حیاط نبود... بجز پسرک قلدر. ای بابا. سادو سعی کرد خیلی آرام از کنارش رد شود، ولی پسرک او را دید و راهش را سد کرد:《از این ورا بچه خوشگل؟ فکر می کردم امروز نیای. آخه ممکنه باد ببرتت. 》
ولی خودش از بس چاق بود امکان نداشت گردباد هم تکانش بدهد. سادو لبخند مضطربی زد:《ههه... نه... نبرد.》
دور زد که تند برود داخل ساختمان، جایی که خطر افتادن کلاهش نباشد. ولی قلدر چنان دستش را کشید که تعادلش به هم خورد و با تمام وسایلش روی زمین افتاد. پسر قهقهه زد و دستش را به کلاه او گرفت:《ببینم این زیر شاخ داری یا گوش الاغ، که همه ش این کپه کاموای زشت روی سرته!》
سادو با عجله دستش را به کلاهش گرفت:《نکن! کلاهم خیلیم خوشگله!》

۱
۰
G.n.e
G.n.e
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید