جمعیت را کنار زد و به طرف سادو آمد. دختری بود با موهای لخت مشکی و تیپ و قیافه ی موقر. به سادو لبخند زد و گفت:《سلام! من مورین هستم. نماینده ی کلاس. بهم خبر داده ن که قراره شاگرد جدید بیاد. تو باید سادو باشی.》
خب، یکی که جواب سوال هایش را خودش می دانست به مذاق سادو خوش آمد. جواب داد:《سلام...آره من جدیدم.》
مورین لبخند دندان نمایی زد:《خوشوقتم. بیا کلاسمونو نشونت بدم.》
سادو با خوشحالی دنبالش راه افتاد:《باشه.》
خوشحال بود که نگاه های سنگین را پشت سر گذاشته و از شر سوال های بی پایان آن ها خلاص شده. توی کلاس، وقتی مورین با صدای رسایش او را معرفی کرد، بقیه به تایید سر تکان دادند و از دیدن شاگرد جدید ابراز خوشحالی کردند.
تا اینجا که همهچیز خوب بود.
تنها صندلی خالی کلاس، کنار دختری سیاه پوش و منزوی بود که واکنشی به آمدن سادو نشان نداد و به سایه زدن نقاشی ای که داشت می کشید، ادامه داد.
چهره اش... دوست داشتنی و ساده بود. پوست گندمی و لب های قلوه ای زیبا داشت. اولین باری بود که سادو اینجوری به کسی جذب می شد. این که به محض دیدن سادو رگباری از سوال های معذب کننده را به سمتش سرازیر نکرد هم باعث شد بیشتر از دختر خوشش بیاید. سادو گفت:《سلام.》
دختر از گوشه ی چشم نگاهش کرد:《سلام.》
چشم هایش سبز زمردی بود. سادو حس می کرد باید سر
صحبت را با او باز کند:《اوم... درسا اینجا سختن؟》
دختر به آرامی جواب داد:《درس و مشق همیشه سخته.》
جواب هوشمندانه ای بود. سادو داشت فکر می کرد چجوری صحبت را ادامه بدهد، که دختر پرسید:《استرس داری؟》
سادو اعتراف کرد:《یه کم... آره.》
:《اولین بارته میای مدرسه ی مختلط؟》
سادو انتظار چنین سوالی را نداشت:《نه! دو تا از مدرسه های قبلیمم مختلط بودن. برای این که استرس ندارم.》
دختر به تایید سر تکان داد و دوباره مشغول کامل کردن قسمتی از نقاشی اش شد. داشت صورت بانمک یک روباه را گوشه ی دفترش نقاشی می کرد. چنین اثر هنری ای برای اینکه گوشه ی دفتر باشد، زیادی زیبا بود. سادو بی مقدمه گفت:《به نظرم اینو توی یه دفتر درست و حسابی بکشی بهتره.》
دختر اول گیج بود، بعد فهمید سادو درمورد نقاشی اش حرف می زند. لبخند خجالتزده ای زد و جواب داد:《ممنون... لطف داری. ارزش دفتر کثیف کردنو نداره.》
سادو تند تند گفت:《نه! خیلی هم ارزش داره. جدی میگم.من... بلد نیستم الکی از کسی تعریف کنم.》
به خاطر ژنتیکش هم بود. موجودی مثل او، اصلا نمیتوانست دروغ بگوید. فقط می توانست راز های جادویی اش را از بقیه پنهان کند و اگر لو می رفت، هیچ جوری نمیتوانست جمع و جورش کند.
سادو، مثل بقیه نبود. از بدو تولدش متفاوت بود. او یک موجود نیمه جادویی ،حاصل پیوند ممنوعه ی یک انسان، با
یک الف اصیل بود . مادرش یک الف بود و او هرگز ندیده بودش. نمیدانست چطور به این دنیای بدون جادو آمده؛ دنیایی که حاکمانش آدمیان بودند. پدرش هم نمیدانست. پدر سادو داستان عشقش را اینطور تعریف می کرد که:《یه شب خوابیدم و توی دنیای کاملا متفاوتی بیدار شدم. دنیایی که قلمرو آدم ها، فقط بخشی از اون بود و بقیه ی سرزمین رو الف ها فرمانروایی می کردن. یادمه اونجا خیلی ماجرا ها داشتم... عاشق مادرت شدم... با هم فرار کردیم و دور از اجتماع الف ها و آدم ها یه خانواده ساختیم. یه پسر اوردیم، تو، کاملا به مادرت رفته بودی. فقط یکسالت بود که یه شب کنارم خوابیدی و وقتی صبح بیدار شدم... برگشته بودم دنیای معمولی آدما.ترسناک بود. اول فکر می کردم هرچی دیدم یه خواب بوده و قلبم وایساد. بعد تو رو کنارم دیدم... و مطمئن شدم واقعی بود. خوشحالیم زیاد طول نکشید، چون فهمیدم مادرت نیومده. نمیدونم چطور، ولی تنهاش گذاشته بودم! دیگه حتی اون شهر رو هم نمیشناختم. خیلی چیزا عوض شده بود. باید تنهایی، از اول شروع می کردم.》
پدرش او را تنهایی ،میان شهری که دیگر برایش غریبه بود بزرگ کرد. درمورد چهره ی سادو حق داشت. او کاملا به مادرش رفته بود. پوست سفید، چشم های آبی روشن، موهایی که از بوری به سفید می زدند و... گوش های نوک تیز الفی. گوش هایش بیشتر از هر چیزی جلب توجه می کردند و سادو باید از همه پنهانش می کرد. الف ها دروغ نمیگفتند و این خصلت توی وجود سادو هم ریشه کرده بود. اگر کسی از او
میپرسید چرا گوش هایش با همه فرق دارد، نمیتوانست بگوید:"نقص ژنتیکیه!" چون زبانش نمی چرخید و به جایش این جمله از دهانش خارج میشد:《چون من یه دورگه ی نیمه الفم .》
بدبختی بود. هر جا که کسی گوش هایش را می دید یا فکر می کرد یک بیماری وحشتناک دارد، یا اگر خرافاتی بودند خیال می کردند جن و شیطان است و میترسیدند . سادو نمیدانست چرا تیز بودن گوش هایش اینقدر برای جماعت انسان مهم است.