ویرگول
ورودثبت نام
Ali akbar
Ali akbar
Ali akbar
Ali akbar
خواندن ۱ دقیقه·۵ سال پیش

طبیعت عاشق

دل در سینه غنچه تپید. از نگرانی دستان سبزش را در هم گره کرده بود مژگان بلندش را برهم زد و چشم به سپهر دوخت. لباس بهار بر تن کرده بود و از همیشه زیباتر شده بود. انتظار دل بیقرارش را بی قرار تر کرده بود آخر از وقتی که رخت زمستان بر تن کرده بود مرغ دلش از قفس فرار کرده و قدم بر سپهر گذاشته بود تا روز موعود و وعده دیدار همراه دلبر به غنچه برگردد و همزمان زندگی را به او بازگرداند. ناگهان آسمان چهره در هم کشید و به روی غنچه اخم کرد. غنچه از ترس به خود لرزید باروانش را دور خودش پیچید سپهر از خشم قرمز شد. چشم در چشمان غنچه دوخت غنچه ترسان در خودش جمع شد. آسمان بر سرش فریاد زد: دست از این عشق بشوی!
غنچه غمگین سربه زیر انداخت و هیچ نگفت‌. در دل زمزمه کرد دهانت را میبویند مبادا گفته باشی دوستت دارم. خورشید غنچه را از این فضای وحشتناک نجات داد دستی بر سر سپهر کشید و او را آرام کرد دستان پر مهرش معجزه کرد و خشم آسمان فرو نشست.
ناگهان موسم دیدار از راه رسید. بوی عشق پیچید. نسیم وصال وزیدن گرفت. تا باران از راه رسید، غنچه با ناز سر خم کرد. مردم چشمش پر از شبنم شد. دلش بهانه گیر شده بود. دستانش بی اراده از هم باز شد و آرام در آغوش باران جای گرفت. باران کنار گوشش نجوا کرد:الوعده وفا بانو! غنچه از شرم سرخ شد. باران قطره قطره بر دلش بارید و نم نم دلبری کرد. غنچه مژه بر هم زد حلقه دستانش را دور باران تنگ تر کرد. خورشید لبخند زد و نم اشک از گوشه چشمش چکید. آسمان، دلش طاقت نیاورد. هفت رنگ شد وسقف دلش را آزین بست.

۱
۱
Ali akbar
Ali akbar
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید