دنیا بازی عجیبی را شروع کرده و خیال دست برداشتن هم ندارد. هربار هم به دنبال یک هم بازی می گردد. اینبار هم نوبت من شده تا بازیچه دستانش شوم و شوق کودکانه اش را ارضا کنم. بی وقفه و با نهایت سرعت به توپش ضربه می زند تا مرا محک زند. تا ببیند کی طاقت از کف می دهم. نمی توانم با او شوخی کنم. بچه است دیگر، شوخی سرش نمی شود، تا به خود بیایی در خود غرقت می کند و تو می مانی و وحشت از گرداب شکی که تو را در خود حل می کند.
اما....
یواشکی می گویم
هیس
آرام‌تر
دنیا می شنود!
راستش راستش من در این بازی تقلب می کنم. دوپینگ می کنم.
از اکسیر عشق می نوشم و مست می شوم و بی قید و بند حصاری که مرا مجبور به بازی مرکب بکند!
