از سرما به خودم می لرزم. دستانم را محکم به دور خودم می پیچم و عجیب این آغوش تک نفره در این یخبندان به دل می نشیند. هرچه بیشتر پتو فراموشی روی خودم می کشم بیشتر سوز خاطرات بدنم را می لرزاند. دندان هایم بهم می خورد و این دست خودم نیست. دست من نیست که هوهو باد بی عاطفه و مغرور درون گوشم می پیچد، دست من نیست که در کلبه بی عاطفه خود، جای آدم، آدم برفی دارم.
دست من نیست که در لحظه صفر زمان جای چای پرعشق، یخ می نوشم.
دست من نیست که تنها سردم شده است.
