دیدی بعضیا دست به خاک می‌زنن طلا می‌شه.
بنظرم ربط داره به این که آدم سخته زندگیشونو پیدا کردن.
گاهی با پدر مادرهایی که بچه عقب‌مونده ذهنی دارند حرف می‌زنم، نگاه که می‌کنم می‌بینم آدم سخت زندگی اینا این بچه بوده، این بچه‌ایی که نمیشه تغییرش داد، نذاشتنش مرکز نگهداری شبانه روزی، ترجیح دادن نگهش دارن و بهش خدمت کنن، در حالی که در آینده نه اون بچه می‌تونه به اینا خدمت کنه نه والدینشون انتظار دارن این بچه براشون کاری کنه، جالب‌ئه همین پدرمادرها که بچه‌شونو همین جوری قبول کردن و نمی‌خوان عوضش کنن ازش خجالت نمیکشن و هر کاری از دستشون برمیاد براش انجام می‌دن، از خیلی‌هاشون شنیدم می‌‌گن این بچه برکت زندگی‌مونه ....
خیلی از آدم سخت‌های زندگی ما از این مشگل‌ها ندارن ولی کنار اومدن باهاشون برامون سخته، دلمون می‌خواد تغییر کنه اینی که هست نباشه، اونی که من می‌خوام باشه.
خیلی از ما می‌ریم بیرون به آدم‌های سخت بیرون کمک می‌کنیم به بی‌سرپرستها، به سالمندان، به معلولین، به زندانی‌هابه بی‌خانمان‌ها، به معتادان، به فقرا، به مریض‌ها...... ولی در رضایت بخشی به رومون باز نمیشه، آدم سخته سرجاشه، مشکلات سر جاشه، موقتا اون زمانی که خودتو سرگرم کار خیر می‌کنی آرامش داری، حواستو پرت می‌کنی، ولی در نهایت مشکل حل نشده مون، آدم سخته زندگی‌مون سرجاشه....
آدم سخته زندگی خودتو پیدا کن، همینطوری که هست بپذیرش، باهاش کنار بیا، پایگاه امنی براش باش، باعث رشدش بشو از دریچه چشم اون جهان رو ببین. وقتی تونستی بدون چشم‌داشت، با آدم سخت زندگیت همونطوری که هست کنار بیایی، بپذیریش، بتدریج درهای متفاوتی از مادی و معنوی به‌روت باز می‌شه، آنوقت تو هم دست به خاک بزنی طلا می‌شه.
پر🕊
