
عجیب بود. خیلی عجیب بود. هیچ موجودی را در فاصله چند صد رتمی حس نمیکردم. این جنگل معمولا پر از هیولاهای کوچک و بزرگ بود که برای بقا میجنگیدند. ولی حالا نه. سکوت محض جنگل را فرا گرفته بود. سکوتی که نشان از طوفان میداد. چرخیدم و دیدمش. فضا مقابلم شکافته شد. همچین چیزی را قبلا هم دیده بودم. کرم چاله. این یکی کوچکتر از آن بود ولی جایی که به آن منتهی میشد را دوست نداشتم. تاریکی مطلق از آن بیرون میآمد. انگار خودش روح دارد و بعد.... آن آمد. یا بهتر بگویم او آمد. فقط با یک نگاه خودم را باختم. موجودی که از تاریکی بیرون آمد ظاهری انسان گون داشت. در واقع شبیه دختری نوجوان و بسیار دلنشین مینمود. ولی تک تک اعضای بدنم فریاد میزدند که امکان ندارد همچین چیزی انسان باشد. موجودی بسیار باستانی تر و فراتر از ما بود. به محض اینکه پا به زمین گذاشت، جهان را در سایه خودش فرو برد. کرم چاله بسته شد و من ماندم و او. حضورش به تنهایی قدرت مطلق بود. بیخود نبود که حتی اژدهایی که بیش از هزار ماه عمر کرده بود هم از ترس او خودش را در سوراخی قایم کرد. غلظت مانا آنقدر اطراف بدنش بالا بود که فضا_زمان را به لرزه میانداخت. وجود داشتنش به تنهایی میتوانست انسانی معمولی را بکشد. شوخی دنیا بود که به محض اینکه خودم را قدرتمند ترین جادوگر آسیم معرفی کردم، همچین چیزی مقابلم ظاهر شد. راستش این شوخی خرکی هم گذشته بود. رسما داشتم مجازات میشدم. تقاص کدام گناه را میدادم؟ نمیدانم. وقت فکر کردن با آن را هم نداشتم. دختر دهانش را باز کرد و صدایی از آن خارج شد:《تو... لرچه، فرشته سپید مرگ، هستی؟》صدایش به قدری عمیق بود که آن را مستقیم با مغزم شنیدم. هوا در اطرافمان در تلاطم بود. وحشت کرده بودم. حتی نمیتوانستم زبان خشک شدهام را حرکت دهم. پس فقط سر تکان دادم. اخم کرد. فقط درهم رفتن ابروهایش کافی بود که اشک در چشمانم جمع شود. چشمانش سراسر نفرت بودند. نمیدانستم از چه عصبانی است. فقط میدانستم که اگر نتوانم اینجا مقابلش را نگیرم بشریت را در خطر انقراض قرار میدادم. انگشت اشاره اش را به سمتم گرفت و آتشی کوچک در آن ایجاد کرد. نمیدانستم که آتش هم سیاه میتواند باشد. گلوله آتشی که درست کرده بود حتی اندازه مشت انسان هم نمیشد ولی گرمایش را از چند ده رتم حس کردم. با تقهای به سمتم پرتابش کرد. هردو دستم را مقابلم گرفتم و تمام بدنم را سرد کردم. گلوله منفجر شد و اخگری دهشتناک اطرافم را فرا گرفت. قبلا یک بار مقابل سلاحی که زمینی ها بمب اتم صدایش میکردند، قرار گرفتم. از آن زمان بسیار قویتر شده بودم ولی حتی آمادگیام برای قرار گرفتن مقابل همچین چیزی حتی نزدیک به کافی هم نبود. مقایسه گرما و شوک انفجار حاصل از این گلوله آتش با آن مثل مقایسه نور خورشید با نور یک کرم شب تاب بود. حدسم درست بود. میتوانست یک تنه بشریت را نابود کند. سرد کردم و سرد کردم و سرد کردم ولی با اینحال باز هم پوستم شروع به سوختن کرد. تمام مانایی که داشتم را صرف گرفتن گرما کردم. حتی از اطرافم هم مانا جذب کردم ولی باز هم کافی نبود. انفجار فقط یک دنوکس دوام آورد. ولی در همان زمان آنقدر انرژی مصرف کردم که حتی در تمام جنگ با یوهان نکرده بودم. با تمام شدن انفجار، فرصت کردم و نگاهی به اطرافم انداختم. نه تنها حتی یک درخت از آن جنگل وسیع باقی نمانده بود؛ بلکه سنگ و خاک زیر پایم هم ذوب شده و دریاچه به قطر و عمق چند صد رتم از ماگما درست شده بود. جزیره کوچکی که روی آن ایستاده بودم تنها خشکی باقی مانده در میدان دیدم بود. نگاهی به باستانی انداختم. بدون هیچ مشکلی روی ماگما ایستاده بود و تماشایمم میکرد. بشکنی زد زد و بعد سردم شد. تمام مذاب اطراف در یک آن سنگ شد و یخ زد. بدنم را گرم کردم و نگذاشتم خونم یخ بزند ولی کافی نبود. هوای اطرافم یخ زد. دمای فضای اطرافم به صفر مطلق رسیده بود. حتی پلک هم نمیتوانستم بزنم. مثل این بود که خود زمان یخ زده باشد. با مانایی که در اجزای بدنم ذخیره کرده بودم گرما ساختم و بیرون آمدم. واقعا سخت بود. ولی یک چیز را در این مدت فهمیده بودم. اگر میخواست میتوانست که در دم جانم را بگیرد ولی این کار را نمیکرد. با جانم بازی بازی میکرد. مثل گربهای که با طعمهاش بازی میکند. آب دهانم را قورت دادم و بلند شدم. همانجا ایستاده بود و منتظر من بود بود که حرکتی کنم. نمیدانستم که چه انتظاری از انسانی من داشت ولی چارهای جز بازی کردن در بازیاش نداشتم. شاید اینگونه از خیر کشتن من و همه انسان های دیگر دنیا میگذشت. به آسمان نگاه کردم. خوش شانس بودم که امروز خورشید با تمام قدرت میتابید. پرتو های نورش را یا به عبارت زمینی فوتون هایش را یکجا جمع کردم. قیفی از مانا درست کردم که با آن نور را جمع کنم. هرچه در توان داشتم و نداشتم را جمع کردم. بیشمار فوتون را درس در ارتفاع یک لایمی بالای سرش با سرعتی که بشر هیچ وقت نمیتوانست به آن برسد، جمع کردم و همه را با هم پرتاب کردم. منظرهاش مثل ستونی عظیم از نور بود که آسمان و زمین را به هم وصل میکرد. واقعا هم همینطور بود. لازم نبود محدوده گستردهای را پوشش دهم. قرار نبود جاخالی دهد. عوضش تا جای ممکن متمرکزش کردم تا قدرتش افزایش یابد. به سوراخی که درست کرده بودم نگاه انداختم. عرضی به اندازه یک رتم داشت و عمقش تا نیم لایم هم رفته بود. میتوانستم در انتهای تاریکی کورسویی از نور ببینم که از مواد مذاب ناشی میشد. مطمئن بودم که ضربهام به هدف خورده. پس باستانی در انتهای چاه عمیق و درون مواد مذاب بود. شاید کارش را ساخته بود؟! برای یک لحظه به خودم مغرور شدم که همچین کار شاقی کردهام. مغرور از این که قوی ترین جادوگر دنیا هستم. برای لحظهای فراموش کردم که آدمی موجود ضعیفی است. فراموش کردم که موجوداتی بسیار قدرتمند تر ما هم زندگی میکنند. یکبار پلک زدم و درست مقابلم دیدمش. فکر کردم تلپورت کرده ولی شوکی که بعد او آمد، نشان میداد که با سرعتی چندین برابر صوت حرکت کرده و مقابلم توقف کرده. زیر پایم خالی شد و پشت افتادم. درست بالای سرم آمد و مشتی روانه کرد که هیچ راهی برای دوری از آن نداشتم. چشمانم را بستم و منتظر مرگ شدم ولی مشت هیچ وقت به صورتم نخورد. لرزشش را کنار گوشم حس کردم. در واقع مجموعهای از لرزش هایی بود که کل زمین را میلرزاند. با یک مشت زلزله درست کرد. چشم باز کردم و نگاهی به منظرهای که ایجاد شده بود انداختم. درست پشت سرم درهای عمیق و وسیع ایجاد شده بود که چند دنوکس قبل آنجا نبود. از این زاویه که من میدیدم طولش از گرند کانیون هم بیشتر بود. در مورد عمقش هم همین را بگویم که انتهایش را نمیدیدم. با دست خالی همچین منظرهای خلق کرده بود. با دست خالی!! به معنای واقعی کلمه یک بلای طبیعی متحرک بود. صورتم را برگرداندم و به چشمهایش زل زدم. صورتش آنقدر نزدیک بود که کم مانده بود. بینی هایمان به هم بخورد. این بار برخلاف دفعه قبل با صدایی معمولی پرسید:《تو کشتش؟》