
پلک هایم را بستم؛ نفس عمیقی کشیدم و تمام وجود بو کردم. بوی خاک باران خورده. بوی سنگ های خیس زیر پایم. بوی خون لخته شده. بوی عرق خودم. بوهایی که آنقدر دور بودند که تشخیصشان برایم سخت بود.
گوش دادم. صدای برخورد قطرات ریز باران با زمین سنگفرشی. صدای هیاهوی تماشاگرانی که امروز به کولسئوم آمده بودند. صدای قدم های آرامش که شنیدنش سخت تر از همه بود. خیلی ساکت حرکت میکرد. تنها دلیلی که توانستم بشنومش این بود که چکمه هایش آب را جذب کرده بودند و صدای ریزی از خودشان در میآوردند. صدای قلب خودم که بیش از حد محکم میتپید. چطور کس دیگری صدایش را نمیشنید؟
صداهای مزاحم را کنار گذاشتم و تمرکزم را روی حریفم گذاشتم. چشم باز کردم و درست مقابل خودم دیدمش. کم مانده بود بدن هایمان به هم برخورد کنند. در این حد نزدیک ایستاده بودیم.
من نسبت به سنمان کوتاه تر بودم و او بلند تر. در نتیجه مجبور بودم برای نگاه کردن به چشمانش سرم را مستقیم به بالا بگیرم. لعنتی به طرز مسخرهای خوش قیافه بود. با آن چشمان قهوهای اش طوری نگاهم میکرد که انگار فحش بسیار رکیکی به خانوادهاش دادهام.(که در واقع این کار را کرده بودم)
هردومان منتظر صدای انفجار بودیم که نبرد را شروع کنیم. میتوانستم نفس های گندش را روی سرم حس کنم. وضع خودم همچین هم بهتر نبود. چندین نبرد جانکاه از سر صبح داشتم که هرچه جلوتر میرفتم سخت تر میشدند. این یکی سخت ترینشان بود.
از لحاظ تجربه حتی قابل قیاس هم نبودیم. او سال های سال تمرین کرده بود و من فقط یک ماه(آسیمی، که به وقت زمین میشود سه ماه) مردم میگفتند که من استعداد زیادی دارم ولی بعید میدانستم حتی نابغهای مثل سالرت با یک ماه تمرین مقابل جک دوام بیاورد. من که جای خود داشتم.
ولی با این حال.... باید میبردم. بحث سر پول یا افتخار نبود. بحث بحث غرور بود. غرور بین دو مرد. مانایی که در چند ساعت گذشته درونم جمع کرده بودم را به ماهیچه ها استخوان ها و پوستم رساندم. اگر یک چیز بود که میتوانست شانسم برای پیروزی را افزایش دهد، همین ذخیرهی مانا بود. از این حیث حتی سالرت، کوچه و شهروند هم حریفم نمیشدند.
بدنم را به جلو خم کردم و برای جهیدن خیز برداشتم. دست هایم را مثل بوکسور ها جلو آوردم و مقابل صورتم مشت کردم. یکی دیگر از نقاط قوتم مقابل همچین حریفی هنر های رزمی بود. از لحاظ تکنیک یکی از برترین های کل ردهمان بودم.
حالا که فکرش را میکنم از خیلی لحاظ از او برتر بودم. ولی چرا اصلا حس نمیکردم که شکست دادنش ممکن باشد؟ سرم را تکان دادم تا افکار مزاحم را دور کنم.
گوش تیز کردم و آماده شدم. سه... دو...یک.
چند ضربه کوتاه نه چندان محکم رد و بدل کردیم. من مشت و لگد میزدم. او جاخالی میداد و ضد حمله میزد. همچین ضرباتی در یک مبارزه بین انسان های معمولی خرد کنننده بودند. ولی برای ما حکم گرم کردن را داشتند.
《نظرت چیه شروع کنیم؟》
《موافقم. دیگه داره حوصلم سر میره.》
بلافاصله از مقابلم غیب شد. درست تر بگویم، آنقدر سریع حرکت کرد که نتوانستم با چشم حرکاتش را دنبال کنم. از روی غریزه کمرم را به عقب خم کردم و از مشتش جاخالی دادم. به چپم آمده بود. پایم را روی زمین کشیدم و با چرخشی دورانی زیر پایش را خالی کردم.
پرشی کوچک کرد و همانطور که در هوا بود، لگدی دورانی به سرم روانه کرد. منتظر همین بودم. عقب نرفتم. قدمی به جلو برداشتم آرنجم را مقابل زانویش گرفتم. اوفف. لرزهای محکم در چهارستون بدنم افتاد. حتی با اینکه دور نگرفته بود، باز هم قدرتمند بود.
همچین لگدی میتوانست ستونی بتنی را خرد کند. قصد نداشت آسان بگیرد. من هم همچین قصدی نداشتم.
با دست دیگرم مشت محکمی حواله صورتش کردم. تمام خشمم را پشت ضربه گذاشتم که به وضوح حرکت اشتباهی بود. فکر کردم که وقتی در هواست، نمیتواند جاخالی دهد. ولی اشتباه میکردم.
در حرکتی که به نظر من از لحاظ آناتومی غیرممکن بود، چرخشی سیصد و شصت درجه از پشت کرد و لگدی محکم به چانهام زد. لگدی که جمجه و مغزم را به لرزه انداخت و بدنم را پرتاب کرد. شاید چیزی بیشتر از چهار متر به هوا رفته بودم که حواسم برگشت.
در محدوده دیدم نبود. چشم چرخاندم تا پیدایش کنم ولی نتوانستم. هوای اطرافم صدایی درست کرد که نشان از حضور شخصی بود. بدنم را به پشت چرخاندم و صورتم را به بالا گرفتم. درست بالای سرم بود. لگدی با پاشنه اش روانه سرم کرد. دو دستم مثل ضربدر مقابلم گرفتم.
خوشبختانه یا شاید هم بدبختانه دقیق به مرکز ضربدر ضربه زد. مطمئنم که صدای ترک برداشتن استخوان هایم را شنیدم. با شتابی وحشتناک به سمت زمین پرت شدم. سنگفرش در اثر برخورد خرد شد و و حداقل نیم متر درون گِل نرم زیرش فرو رفتم.
تا آمدم به خودم بجنبم دوباره بالای سرم بود. از سرعتی که از سقوطش ایجاد شده بود، نهایت استفاده را کرد و مشتش را مثل سوپر من مقابلش گرفته بود تا سریعتر شود. به یک سمت غلط زدم و با چند میلیمتر قصر در رفتم.
خب! تا اینجای کار که گند زده بودم. وقتش بود کمی جدی تر شوم. مانایی که اطرافم بود را جذب کردم و آن را مثل زرهی به تن کردم. همچین حرکتی معمولا باعث کند شدنم میشد ولی در این شرایط محکم بودن مهم تر از سریع بودن بود.
باید تحمل میکردم. برتری من در نبرد طولانی مدت بود. از اول هم قصد نداشتم که این مبارزه را مثل قبلی ها در چند ثانیه تمام کنم. جک هم این را میدانست و برای همین، از اول با تمام قدرت حمله کرد. از اینجا به بعد نبرد زمان بود. هرچه بیشتر کشش میدادم بیشتر خسته میشد و شرایط به نفع من تغییر میکرد.
در همین حین که در افکارم شناور بودم، مقابلم ظاهر شد. مشت محکمی به شکمم زد که با وجود لایه حفاظتی مانا باز هم با تمام وجود حسش کردم. اگر چیزی درونش باقی مانده بود، حتما بالا میآوردم.
دو ضربه دیگر هم به زانو هایم زد. به محض اینکه تعادلم به هم خورد و روی زانو افتادم با زانویش لگدی محکم به بینیام زد. درد داشت. ولی نه مثل قبل. با وجود این زره آنقدر ها هم نازک نارنجی نبودم. مستقیم به صورتش نگاه کردم و لبخند زدم.
برای اولین بار از شروع مبارزه اخم هایش درهم رفت. اگر اوضاع به همین منوال پیش میرفت پیروزیام تقریبا قطعی میشد. همین که برای یک لحظه فکر پیروزی از سرم گذشت. کاری کرد که فکرش از سرم بپرد.
جهشی بلند به عقب کرد و فاصله گرفت. آنقدر عقب رفت که مبارزه فیزیکی را غیرممکن میکرد. از اول نبرد یکجور توافق نانوشته و ناگفته کرده بودیم که فقط با مشت هایمان بجنگیم. ولی حالا تاکتیکش را عوض کرد.
آبی که روی لباس و سر و صورتم بود سرد شد و یخ بست. هرچه مانا در بدن داشتم را تبدیل به گرما کردم و یخ را ذوب کردم ولی باز هم سرد بود. همچنان مقاومت میکرد. منطقی بود. در این هوای بارانی استفاده از جادوی یخ به شدت کاربردی و موثر بود.
زمانی تصور میکردم که جادو به طلسم ها و اسم های باستانی وصل است. فکر میکردم که برای اجرایش باید وردی چیزی بخوانی. چقدر احمق بودم. حتی اینجا، در دانشگاه هم بعضی ها همچین تفکری داشتند.(اکثرشان خارجی بودند.) ولی تا آنجا که من فهمیده بودم، حتی یک آدم کور و کر و لال و افلیج هم میتوانست جادو کند. همه چیز به قدرت ذهن و اراده برمیگشت.
البته با تمرین بسیار میتوانستی کاری کنی که بدنت خود به خود واکنش نشان دهد و مانا را کنترل کند، در این صورت حتی در خواب هم بی دفاع نمیماندی. ولی آن خودش بحث دیگری است. حواسم را به مبارزه دادم. توی بدجور دردسری افتاده بودم.
حرکت اول را دستش داده بودم. پس نمیگذاشتم دومین حرکت را هم بردارد. قطرات باران در هوا را جمع کردم و سردش کردم. آنقدر متراکمش کردم که سفید رنگ شد. نوکش را تراشیدم و گلوله ای نیم تنی از یخ را با سرعتی در حد سرعت صوت پرتاب کردم. برای لحظهای فکر کردم که کارش تمام است. ولی نه!
حتی به هدف نرسید. در هوا ذوبش کرد. آب پراکنده شد و مهی غلیظ اطرافمان را فرا گرفت. در یک آن هردومان سعی کردیم که آب اطراف دشمن را به جوش آوریم و از آن به عنوان سلاح استفاده کنیم و نقشه هردومان با زیرکی حریف شکست خورد.
درست مثل هم میجنگیدیم. متنفر بودم که اعتراف کنم، ولی طرز فکرمان عین هم بود. برای همین میتوانستم حرکت بعدیاش را بخوانم.
قطرات باران را منجمد کرد. بیشمار نیزه بسیار ریز از یخ ساخت و همه را با هم پرتاب کرد. راهی برای تشخیص و ذوب کردن همهی نیزه ها نداشتم.این بار از یخ استفاده نکردم. از خاک بهره بردم. دیواری دایرهای شکل از تکه سنگ هایی که خرد شده بودند ساختم و پشتش پناه گرفتم.
حتی با آن اندازه ریزشان آنقدر سریع حرکت میکردند که دیوار سنگی را به لرزه بیاندازند. ناگهان یادم افتاد که شاید کار خوبی نکرده باشم. دیوار سنگی دیدم را مختل میکرد و نمیگذاشت ببینم که چکار میکند. برای چند ثانیه طولانی از نقشهاش بیخبر میماندم.
سریع نابودش کردم و از چیزی که بعدش دیدم شوکه شدم. توپی از یخ به قطر چهل متر را درست بالای سرم نگه داشته بود. حتی لازم نبود پرتابش کند. فقط سقوطش کافی بود. دو دستم را بالا نگه داشتم و خواستم منحرفش کنم که البته نمیگذاشت.
تاکتیکم را عوض کردم. تمام انرژی باقی ماندهام را متمرکز کردم تا ذوبش کنم و درست قبل از برخورد موفق شدم. متاسفانه توپی به آن اندازه حتی در صورت مایع باز هم مخرب بود.
سی تن آب مثل پتک عظیمی سرم فرو آمد و پخش زمین شدم. میتوانستم قسم بخورم که چند تا از دنده هایم و یکی دوتا استخوان دیگرم شکست. خدا خدا کردم که قطع نخاع نشده باشم. نمیخواستم برای بقیه عمرم فلج شوم. آن هم برای همچین دعوای مسخرهای!
《این دیگه آخر خطه.》
صدایش سرد بود. مثل آبی که سرم فرود آمده بود. نفسش به شماره افتاده بود. همچین نیروی بزرگی نیازمند صرف انرژی فراوانی هم بود. ولی نه به اندازه من. رسما از نفس افتاده بودم.
《هاه!! واقعا اینطور فکر میکنی؟!》یک دستم را روی گل لیز گذاشتم و روی یک زانو نشستم. ولی بیشتر از آن نتوانستم بلند شوم. شاید این واقعا آخرش بود.
《آره. من بردم.》مستقیم به چشمانش نگاه کردم و پرسیدم:《 چرا جکروس؟ چرا داری اینکارو باهام میکنی؟》
《یه جوری داری حرف میزنی انگار داریم برای جونمون میجنگیم! این یه رقابته ند! یه رقابت کوفتی!! مثل این نمایش های درام، احساسیاش نکن!》
《 یه رقابت؟! فقط یه رقابت!؟؟؟!!!! همه اینا برای تو یه بازیه؟؟!!! بازی با احساسات آدما برای تو یه بازیه؟!!!》
نگاه عاقل اندر سفهیی به من و تمام دنیا انداخت و گفت:《 لعنت بهت ند. حاضرم قسم بخورم عین این دیالوگ رو یه جا شنیدم. مهم نیست. من فقط ماموریتم رو انجام میدادم. هیچ چیز دیگهای درکار نبود. ماموریت من هم باید مخفیانه باقی میموند. نمیفهمم الان برای چی عصبانی هستی. ولی هرچی که هست از توهمات خودت ناشی میشه. شایدم داری وقت میخری تا یه کاری انجام بدی؟!》
یکی از ابروانش را با این سوال بالا داد و مستقیم به درون چشمانم زل زد. لعنتی!لو رفته بودم. مهم نبود تقریبا کارم تمام شده بود.
با آخرین ذره انرژی و مانا که برایم باقی مانده بود، دستم را همراه چیزی که با آن ساخته بودم از درون خاک بلند کردم.
اسلحه ای از جنس کلوخ مدل قرن شانزده یا هفده. فقط یک گلوله میتوانست شلیک کند ولی همان یکی برایم کافی بود. سرش را نشانه گرفتم و شلیک کردم.
در حالت عادی نمیتوانستم گلولهای آهنی را با سرعتی بیشتر از صوت پرتاب کنم. ولی صد گرم باروتی که درون لباسم مخفی کرده بودم، کار را راه میانداخت. آهن را هم از ذوب کردن و شکل دادن به تکه های لوله کشی اطراف به دست آورده بودم.
اسلحه گلی با انفجار باروت از هم پاشید ولی انتظارش را داشتم. اسلحه یکبار مصرف بود. مهم گلولهای بود که با چهار برابر سرعت صوت پرتاب شده بود. نکته منفیاش این بود که گل ولای درست به صورتم پاشید و دیدم را مختل کرد.
صدای انفجار باروت آنقدر بلند بود که گوش هایم کر شدند. کثافت را از روی چشم هایم پاک کردم و نگاهی به حریفم انداختم.
انتظار داشتم جسدش را ببینم که روی زمین با سوراخی درون جمجهاش دراز کشیده. ولی نه.
به طرز عجیبی زنده مانده بود. حتی یک خراش رویش نیافتاده بود. چطور؟ نمیدانستم.
تنها توضیحی که به نظرم میرسید این بود که همان یک لحظه ای که برای نشانه گیری تلف کرده بودم وقت کافی به او داده تا حقهای برای متوقف ساختن گلوله به بدهد.
دهانش را به گوشم نزدیک کرد و زمزمه کرد:《 به عنوان یه زمینی کارت خوب بود. راستش چیزی فراتر از خوب!》
《آسیمی لعنتی!》
صدایم در نظر خودم هم ضعیف مینمود. از او متنفر بودم. ولی تمجیدش خوشحالم کرد. و از خودم برای اینکه از تشویق جادوگری مثل او خشنود شدم، متنفر شدم. پیچیده بود؟ مهم نیست.
حتی نای نشستن هم نداشتم. چه برسد به اینکه مانا را به کار گیرم و بجنگم! با صورت رو زمین خیس افتادم و سعی کردم نفس های عمیق بکشم. نتوانستم. قلبم با سرعتی غیر عادی میتپید. هرچه تلاش کردم آرامش کنم نشد! شش هایم نمیتوانستند هوای کافی برایم تهیه کنند.
تحت فشار گذاشتن بدنم برای ادامه مبارزه تبعاتش را نشان میداد. صدای جک از دور دست به گوش هایم رسید. واقعا نگرانم شده بود!
《تخلیه مانا شده!! یه نفر رو بفرستین ببرتش پیش استاد!! همین حالا!》
صدای قدم ها و حرف هایی که دم گوشم زده میشد برایم مثل لالایی بود. کم کم هوشیاری را از دست دادم و ....