«۳۱ تیر؛ طلوعِ خاکستر»
در سی و یکم تیرِ سالِ ۱۲۹۷، رشت دیگر آن شهرِ آرامِ دیروز نبود. شهر، نفسهای خود را در میانهی دود و شعلهها حبس کرده بود. همه چیز در آستانهی نابودی بود؛ خانهها، خیابانها و حتی آرامشِ خاکهای گیلان.
اما در آن روزِ پرآشوب، حقیقتی پنهان در میان شعلهها میدرخشید: رشت در حال سوختن بود، اما برای نابودی نبود؛ برای پاک شدن بود.
آتش، میتوانست بناها را فرو ریزد، اما هرگز نتوانست به روحِ رشتیها دسترسی پیدا کند. آن روز، ۳۱ تیر، وقتی که دودِ درگیریها آسمان را سیاه کرده بود، مردم فهمیدند که هویت، چیزی نیست که بر روی دیوارها یا سقفها نوشته شود تا با آتش فرو بریزد؛ هویت، همان جانی است که در رگهای این خاک جریان دارد.
رشت در آن روز، در میانهی شعلهها، خودش را دوباره شناخت. سوخت تا از ذراتِ سوخته، فردا را بازسازی کند. سوخت تا ثابت کند که برخی آتشها، نه برای ویرانی، که برای صیقل دادنِ الماسِ اصالتِ یک شهر هستند.
آن روز، رشت از میانِ خاکستر برخاست؛ خیس از بارانِ اشک، اما سخت و استوار از جنسِ هویت.
***🇮🇷✍حسين زینالعابدینپور