«وقتی جنوبِ ایران در چنگالِ تلاطم و خون میسوزد، برگزاریِ هرگونه همایش، جشن و بزرگداشت در سایرِ استانها، دهنکجی به حقیقتِ تلخی است که بر این خاک میگذرد. این چه رسمِ بیدردی است که وقتی پارهای از تنِ وطن در حالِ جان دادن است، در گوشهی دیگری از این پیکر، بساطِ تشریفات و نمایش برپاست؟
هموطن بودن، فراتر از یک شعارِ توخالی است؛ وقتی هموطنت در خون است، "عادیسازیِ شرایط" نه یک انتخاب، که یک خیانتِ اخلاقی است. دست از این نمایشهای بیمایه بردارید! همبستگیِ ملی با برگزاریِ همایشهایِ پرطمطراق ثابت نمیشود؛ بلکه در سکوتِ حرمتنگهدار و همدلیِ عملی با مردمِ رنجدیده معنا مییابد.
ایران، پیش از آنکه به همایشهایِ شما نیاز داشته باشد، به شرافتِ انسانی و همدردیِ حقیقیِ شما نیاز دارد. اگر دردی از کسی دوا نمیکنید، لااقل با برگزاریِ این ویترینهایِ بیمعنا، نمک بر زخمِ این مردم نپاشید. ما یکتنیم و اینگونه «بیتفاوتیهایِ سازمانیافته»، شکافی است که هر روز عمیقتر میشود.»
***🇮🇷✍حسين زینالعابدینپور