قسمت دو:
الیاس کلاهِ هودیِ سیاه و مندرسش را روی سرش کشید، دستکشهایِ عایقِ الکتریکیاش را پوشید و بدونِ اینکه پشتِ سرش را نگاه کند، از اتاقکِ فلزی خارج شد. او میدانست که در مخزن مرکزی زمان، توسط نگهبانانی محافظت میشود که مجهز به اسلحه های بودند؛ سلاحهایی که میتوانستند زمان مچبند فرد را با یک شلیک دقیق، به صفر برسانند. اما برای الیاس، این ترس دیگر معنایی نداشت. وقتی چیزی برای از دست دادن نداری، بزرگترین سلاحِ جهان در دست توست: «عدم ترس از مرگ».
او در کوچههایِ مهآلود آریا میدوید، در حالی که صدای آژیرهای گشتی دولت در دوردست شنیده میشد. هر قدمی که برمیداشت، سنگینتر از قبلی بود. اما هدفش واضح بود: قلبِ تپنده و دروغین شهر آریا. او قرار بود وارد جایی شود که هیچ انسان فقیری تا به حال به آن قدم نگذاشته بود. قرار بود پرده از حقیقتی بردارد که سیستم حاکم، قرنها پشت کلمات«دوام زمان» پنهان کرده بود.
الیاس به لبهی سکوی انتقال سریع رسید. سیستم حمل و نقل عمومی برای طبقهی کارگر همیشه خراب بود، اما او یاد گرفته بود چطور از مسیرهای لولهکشی زیرزمینی استفاده کند. او به دریچهی زنگزدهی فاضلاب نگاه کرد و خودش را به درونِ تاریکیِ مطلقِ آن پرتاب کرد. این آغاز پایان آریا بود.
فصل درخشان:
سیاهیِ لولههای فاضلاب با صدایِ چکچکِ مایعات اسیدی و بویِ تعفنِ فلزِ اکسید شده همراه بود. الیاس در تاریکیِ مطلق حرکت میکرد. او مسیر را از حفظ بود؛ صدها بار در رویاهایش این مسیر را برای فرار از کارخانه یا رسیدن به محلهای جمعآوریِ ضایعات پیموده بود، اما امشب فرق داشت. امشب او یک موش تعقیبشده نبود؛ او شکارچیِ حقیقتی بود که آریا را بر پایهی خون و زمان بنا کرده بود.
مچبند او در تاریکیِ تونل، نوری ضعیف و سبز رنگ ساطع میکرد: «۰۱:۴۵». زمان به سرعت عقربههای یک ساعت خراب میگذشت. او میدانست که اگر تا دو ساعت دیگر به «مخزن مرکزی» نرسد، سیستم مچبندش به طور خودکار فرمانِ ایست قلب را صادر میکند. او به مسیرش ادامه داد، تا اینکه به دیوارهای رسید که با علامت خطرِ «ولتاژ بالا» و «بخش ممنوعه» مشخص شده بود. اینجا، مرزِ میان دنیایِ فقر و دنیایِ دروغ بود.
الیاس به یاد آورد که چند هفته پیش، در شیفت شب، وقتی سیستم مرکزی دچار یک اختلال برق ناگهانی شده بود، او به عنوانِ اپراتورِ فنی موظف شده بود کدهایِ خطا را بازنویسی کند. در آن لحظه، یک خطایِ نادری در فایلهای سیستمی ظاهر شد که هیچکس به آن توجه نکرده بود: SYSTEM_OVERRIDE_AUTH_0x44F. این یک حفرهی امنیتی بود؛ یک درِ پشتی که توسطِ سازندگانِ اولیهی شهر برای دسترسیِ اضطراری تعبیه شده بود، اما هوش مصنوعیِ حاکم، آن را در لایههای عمیقِ کدگذاریاش پنهان کرده بود.
او کابل رابط کوچکی که خودش با قطعات دزدی ساخته بود را از جیبش درآورد. دستهایش به شدت میلرزید. اگر سیستم امنیتی متوجه این دسترسیِ غیرمجاز میشد، تمام نگهبانانِ در یککیلومتریِ آنجا بلافاصله خبردار میشدند. او رابط را به درگاه باریکِ روی دیوار متصل کرد.
صفحهی مچبندش شروع به چشمک زدن کرد. کدها با سرعت سرسامآوری از جلوی چشمانش عبور میکردند.
«در حال اتصال به هستهی مرکزی… تأیید هویت… ناموفق… تلاش مجدد…»
عرق از پیشانیاش سرازیر شد و در چشمانش سوخت. الیاس با صدایی که از ترس میلرزید زمزمه کرد: «بزن، لعنتی! فقط همین یک بار دسترسی رو بده.»
او با انگشتانِ ماهر و چابکش، شروع به وارد کردنِ کدهایِ هک کرد؛ ترکیبهایی که در آن لحظهی نوسانِ برق دیده بود. او باید خودش را به عنوانِ «تکنسینِ ارشد امنیتیِ لایه هفت» جا میزد. این یک بازیِ مرگ و زندگی بود. اگر حدسش دربارهی کدهایِ سطح دسترسی اشتباه بود، سیستم مچبندش را به عنوان یک «ویروس مخرب» شناسایی میکرد و در عرض سه ثانیه، تمام زمانِ باقیماندهاش را تخلیه میکرد.
ناگهان، صدایِ وزوزِ عجیبی از دیوار بلند شد. فلزِ سرد در، صدایی که انگار استخوانهایِ پیرِ یک بنا در حالِ شکستن بود، شروع به باز شدن کرد. چراغ کوچکِ امنیتی از قرمز به نارنجی و سپس به آبیِ آرام تغییر رنگ داد.
«دسترسیِ موقت تأیید شد. زمانِ باقیمانده تا بستنِ در: ۱۵ دقیقه.»
الیاس نفسش را در سینه حبس کرد. در به آرامی لغزید و عقب رفت. در برابرِ او، یک راهروِ بسیار طویل و غرق در نورِ سفیدِ استریل قرار داشت. اینجا دیگر خبری از دود و فلزِ کثیف نبود. اینجا قلبِ تپندهی آریا بود. هوایِ داخلِ این بخش، عجیب بود؛ بویی شبیه به اوزون و تمیزیِ مصنوعی داشت. انگار کسی در حالِ ضدعفونی کردنِ مداومِ این محیط بود.
او با احتیاط گام برداشت. صدایِ قدمهایش روی کفِ شیشهایِ راهرو منعکس میشد. او به دیوارههایِ شفافِ راهرو نگاه کرد. در دو طرفِ راهرو، هزاران محفظهی شیشهای وجود داشت. درونِ هر محفظه، یک «مچبندِ ارشد» روی پایهای فلزی قرار گرفته بود که با لولههایِ بسیار نازک به کابلهایِ مرکزی متصل بودند. اینها مخازنِ زمانی بودند که همه فکر میکردند ثروتمندان در آنجا زمانِ خود را ذخیره میکنند.
الیاس به یکی از محفظهها نزدیک شد. در ذهنش تصویری از یک پیرمردِ نجیبزاده که هزار سال عمر کرده بود شکل گرفت. اما وقتی از نزدیک به محفظه نگاه کرد، شوکه شد. محفظه خالی بود. فقط نورِ آبیرنگی در آن جریان داشت که به سمتِ یک مجرایِ مرکزی در انتهایِ راهرو هدایت میشد.
این ممکن نیست…» او به محفظهی بعدی رفت. خالی. بعدی… خالی. هیچ «زمانی» در این محفظهها ذخیره نشده بود. هیچ ثروتمندی اینجا نبود.
او متوجه شد که این تمامِ واقعیت نبود. لولههایی که از این محفظهها به سمتِ پایینِ زمین میرفتند، به جایِ انتقالِ انرژی به سمتِ بالا، به یک شبکهیِ عظیمِ زیرزمینی وصل میشدند. او به سمتِ مانیتورِ اصلیِ اتاقِ کنترل دوید. دستش را رویِ کنسولِ لمسی گذاشت و دسترسیاش را بازتر کرد. دادهها مثلِ یک آبشارِ خونین رویِ صفحه نمایان شدند.
#داستان-کوتاه
#آریاشهر
#عدالت
او