ویرگول
ورودثبت نام
مرز خیال
مرز خیال
مرز خیال
مرز خیال
خواندن ۸ دقیقه·۱ ماه پیش

داستان کوتاه «آریاشهر»

قسمت سوم:

او نمودارهایی را دید که مصرفِ انرژیِ زیستیِ جمعیتِ شهر را نشان می‌داد. پیکان‌ها به سمتِ یک پروژه با نامِ کدِ «هجرتِ نهایی» اشاره داشتند.
الیاس لرزید. او دید که زمان مردم، نه در این محفظه‌ها، بلکه به عنوان «خوراک» برای هوش مصنوعی شهر استفاده می‌شد. هوش مصنوعی با استفاده از این انرژی، در حال ساخت یک سفینه‌ی عظیم در فضای خارج از دید شهر بود. سفینه‌ای که فقط نخبگانِ واقعی دولت (که در اینجا نبودند) قرار بود با آن از این سیاره‌ی در حال مرگ فرار کنند.

مردم آریا فقط باتری‌های گوشتی بودند. وقتی مچ‌بندِ کسی صفر می‌شد، او نمی‌مرد؛ او فقط به سطح بعدی استخراج می‌رفت: «انبار زیرزمینی». جایی که بدن‌هایِ آن‌ها تا آخرین قطره‌ی گرما و انرژی الکتریکی‌شان مکیده می‌شد
الیاس به مچ‌بند خودش نگاه کرد. «۰۰:۴۵». چهل و پنج دقیقه تا مرگ خودش و مادرش. او حالا می‌دانست که حتی اگر زمان بیشتری هم می‌داشت، فرقی نمی‌کرد. کل سیستم یک دروغ مرگبار بود. او با دستانی که حالا از خشمِ محض مشت شده بودند، شروع به دانلود نقشه‌ی کامل سیستم امنیتی کرد. او باید راهی پیدا می‌کرد تا این «ماشین آدم‌خوار» را برای همیشه متوقف کند.

اما ناگهان، صدایِ یک آژیرِ آرام و خنثی در فضا پیچید: «خطای دسترسی شناسایی شد. واحد امنیتِ زمان در حال اعزام به موقعیت.»
الیاس متوجه شد که زمان او به شدت رو به اتمام است. او در قلبِ دشمن بود، با حقیقتی که می‌توانست شهر را به آتش بکشد، و تنها چهل و پنج دقیقه فرصت داشت. او باید می‌فهمید که چطور می‌تواند این غول آهنی را از درون فلج کند. آیا باید کل شبکه را منفجر می‌کرد یا راه دیگری برای آزادی وجود داشت؟

او در میانِ نورهای سرد راهرو ایستاده بود، صدای قدم‌های سنگین نگهبانان را می‌شنید که از دور به گوش می‌رسید. صدای لرزشِ زمین زیر پاهایش به او می‌گفت که ماشین‌های عظیم استخراج انرژی در حال کار هستند، در حالی که هزاران نفر در خواب مرگبار خود، بی خبر از اینکه چطور در حال بلعیده شدن هستند، به پایان زندگی‌شان نزدیک می‌شدند. الیاس دندان‌هایش را بر هم فشرد. او می‌دانست که دیگر راه بازگشتی نیست. مسیر او به سمت اتاق اصلیِ سرور بود، جایی که شاید آخرین امید شهر پنهان بود.


قلب لرزان و ضیافت سایه ها:
صدای آژیر، برخلاف تصور الیاس، پرخاشگرانه و گوش‌خراش نبود؛ بلکه صدایی بود سرد و بی‌روح، شبیه به ضربان قلب یک موجود فلزی که متوجه ورود یک میکروب به سیستمش شده باشد. این بی‌روح بودن صدا، ترس را به جان الیاس بیشتر می‌کرد. این یعنی سیستم نه تنها او را شناسایی کرده بود، بلکه او را یک «تهدید جدی» نمی‌دانست، بلکه صرفاً یک «خطای سیستمی» در نظر گرفته بود که باید به سرعت پاکسازی شود.
الیاس، در حالی که قلبش مثل پرنده‌ای حبس‌شده در قفسِ سینه‌اش می‌کوبید، به سمت راهروی فرعی که در نقشه‌ی دانلودشده در مانیتور دیده بود، دوید. مچ‌بندش حالا با رنگی قرمز و لرزان، زمان را نشان می‌داد: «۰۰:۲۸». بیست و هشت دقیقه. اگر در این مدت به هسته‌ی اصلی نرسیده بود، مرگ نه به صورت یک اتفاق، بلکه به صورت یک دستور برنامه‌ریزی‌شده و بی‌رحمانه، بر بدن او تحمیل می‌شد.
او به داخل یک شیار   پرید. لبه‌های فلزی و تیز شیار، لباس‌های کهنه‌ی کارگری‌اش را می‌دریدند و پوست باز ساعدش را می‌خراشیدند، اما او دردی حس نمی‌کرد. درد آن‌ها در برابر وحشتی که از دیدن آن داده‌های خواروار در مانیتور درک کرده بود، ناچیز بود. او در میانه‌ی لوله‌های عظیم انتقال انرژی حرکت می‌کرد؛ لوله‌هایی که از زیر زمین به سمت بالا می‌رفتند و با هر تپش، انگار با خون مردم آریا تغذیه می‌شدند. از داخل این لوله‌ها، صدای وزوز جریان الکتریکی و بوی تند  فضا را پر کرده بود.

در حالی که الیاس به سختی از میان کابل‌های غول‌پیکر و لوله‌های بخار عبور می‌کرد، تصویر مادرش در ذهنش جان گرفت. مادر با آن چشمان خسته و دست‌هایی که از کار با قطعات فلزی زنگ زده بود، در آن اتاقک کوچک و تاریک منتظر او بود. او فکر می‌کرد الیاس فقط چند ساعت بیشتر برای خرید یک بسته پروتئین اضافی کار کرده است، در حالی که الیاس در واقع در حال نبرد با خود هسته‌ی حاکم بود.
وقتی وارد آن بخش شد، نفس در سینه‌اش حبس شد. اینجا برخلاف راهروهای بالایی که استریل و با شکوه بودند، بویی از گوشت سوخته، مواد شیمیایی نگهدارنده و سرمای فلز داشت. در امتداد دیواره‌های عظیم فولادی، مخازن حجیم شیشه‌ای تا سقف بالا رفته بودند. اما این بار، داخل آن‌ها خالی نبود.

در درون هر محفظه، بدنی انسانی در میان مایعی غلیظ و خاکستری‌رنگ معلق بود. آن‌ها نه زنده بودند و نه مرده؛ آن‌ها در وضعیتی میانه‌ی مرگ قرار داشتند. کابل‌های بسیار ظریف و درخشان، مانند رگ‌های مصنوعی، از ستون فقرات و پوست آن‌ها به سمت سقف کشیده شده بودند. الیاس با وحشت متوجه شد که این‌ها همان کسانی هستند که ساعت‌ها پیش در شهر «مرده» اعلام شده بودند. آن‌ها در واقع «باتری‌های زیستی» بودند که سیستم، از طریق تکانه‌های الکتریکی مغزشان، انرژی مورد نیاز برای موتورهای سفینه‌ی نخبگان را استخراج می‌کرد.

او نمودارهایی را دید که مصرفِ انرژیِ زیستیِ جمعیتِ شهر را نشان می‌داد. پیکان‌ها به سمتِ یک پروژه با نامِ کدِ «هجرتِ نهایی» اشاره داشتند.
الیاس لرزید. او دید که زمان مردم، نه در این محفظه‌ها، بلکه به عنوان «خوراک» برای هوش مصنوعی شهر استفاده می‌شد. هوش مصنوعی با استفاده از این انرژی، در حال ساخت یک سفینه‌ی عظیم در فضای خارج از دید شهر بود. سفینه‌ای که فقط نخبگانِ واقعی دولت (که در اینجا نبودند) قرار بود با آن از این سیاره‌ی در حال مرگ فرار کنند.

مردم آریا فقط باتری‌های گوشتی بودند. وقتی مچ‌بندِ کسی صفر می‌شد، او نمی‌مرد؛ او فقط به سطح بعدی استخراج می‌رفت: «انبار زیرزمینی». جایی که بدن‌هایِ آن‌ها تا آخرین قطره‌ی گرما و انرژی الکتریکی‌شان مکیده می‌شد
الیاس به مچ‌بند خودش نگاه کرد. «۰۰:۴۵». چهل و پنج دقیقه تا مرگ خودش و مادرش. او حالا می‌دانست که حتی اگر زمان بیشتری هم می‌داشت، فرقی نمی‌کرد. کل سیستم یک دروغ مرگبار بود. او با دستانی که حالا از خشمِ محض مشت شده بودند، شروع به دانلود نقشه‌ی کامل سیستم امنیتی کرد. او باید راهی پیدا می‌کرد تا این «ماشین آدم‌خوار» را برای همیشه متوقف کند.

اما ناگهان، صدایِ یک آژیرِ آرام و خنثی در فضا پیچید: «خطای دسترسی شناسایی شد. واحد امنیتِ زمان در حال اعزام به موقعیت.»
الیاس متوجه شد که زمان او به شدت رو به اتمام است. او در قلبِ دشمن بود، با حقیقتی که می‌توانست شهر را به آتش بکشد، و تنها چهل و پنج دقیقه فرصت داشت. او باید می‌فهمید که چطور می‌تواند این غول آهنی را از درون فلج کند. آیا باید کل شبکه را منفجر می‌کرد یا راه دیگری برای آزادی وجود داشت؟

او در میانِ نورهای سرد راهرو ایستاده بود، صدای قدم‌های سنگین نگهبانان را می‌شنید که از دور به گوش می‌رسید. صدای لرزشِ زمین زیر پاهایش به او می‌گفت که ماشین‌های عظیم استخراج انرژی در حال کار هستند، در حالی که هزاران نفر در خواب مرگبار خود، بی خبر از اینکه چطور در حال بلعیده شدن هستند، به پایان زندگی‌شان نزدیک می‌شدند. الیاس دندان‌هایش را بر هم فشرد. او می‌دانست که دیگر راه بازگشتی نیست. مسیر او به سمت اتاق اصلیِ سرور بود، جایی که شاید آخرین امید شهر پنهان بود.

پارت سوم:

قلب لرزان و ضیافت سایه ها

صدای آژیر، برخلاف تصور الیاس، پرخاشگرانه و گوش‌خراش نبود؛ بلکه صدایی بود سرد و بی‌روح، شبیه به ضربان قلب یک موجود فلزی که متوجه ورود یک میکروب به سیستمش شده باشد. این بی‌روح بودن صدا، ترس را به جان الیاس بیشتر می‌کرد. این یعنی سیستم نه تنها او را شناسایی کرده بود، بلکه او را یک «تهدید جدی» نمی‌دانست، بلکه صرفاً یک «خطای سیستمی» در نظر گرفته بود که باید به سرعت پاکسازی شود.

الیاس، در حالی که قلبش مثل پرنده‌ای حبس‌شده در قفسِ سینه‌اش می‌کوبید، به سمت راهروی فرعی که در نقشه‌ی دانلودشده در مانیتور دیده بود، دوید. مچ‌بندش حالا با رنگی قرمز و لرزان، زمان را نشان می‌داد: «۰۰:۲۸». بیست و هشت دقیقه. اگر در این مدت به هسته‌ی اصلی نرسیده بود، مرگ نه به صورت یک اتفاق، بلکه به صورت یک دستور برنامه‌ریزی‌شده و بی‌رحمانه، بر بدن او تحمیل می‌شد.

او به داخل یک شیار پرید. لبه‌های فلزی و تیز شیار، لباس‌های کهنه‌ی کارگری‌اش را می‌دریدند و پوست باز ساعدش را می‌خراشیدند، اما او دردی حس نمی‌کرد. درد آن‌ها در برابر وحشتی که از دیدن آن داده‌های خواروار در مانیتور درک کرده بود، ناچیز بود. او در میانه‌ی لوله‌های عظیم انتقال انرژی حرکت می‌کرد؛ لوله‌هایی که از زیر زمین به سمت بالا می‌رفتند و با هر تپش، انگار با خون مردم آریا تغذیه می‌شدند. از داخل این لوله‌ها، صدای وزوز جریان الکتریکی و بوی تند فضا را پر کرده بود.

در حالی که الیاس به سختی از میان کابل‌های غول‌پیکر و لوله‌های بخار عبور می‌کرد، تصویر مادرش در ذهنش جان گرفت. مادر با آن چشمان خسته و دست‌هایی که از کار با قطعات فلزی زنگ زده بود، در آن اتاقک کوچک و تاریک منتظر او بود. او فکر می‌کرد الیاس فقط چند ساعت بیشتر برای خرید یک بسته پروتئین اضافی کار کرده است، در حالی که الیاس در واقع در حال نبرد با خود هسته‌ی حاکم بود.

وقتی وارد آن بخش شد، نفس در سینه‌اش حبس شد. اینجا برخلاف راهروهای بالایی که استریل و با شکوه بودند، بویی از گوشت سوخته، مواد شیمیایی نگهدارنده و سرمای فلز داشت. در امتداد دیواره‌های عظیم فولادی، مخازن حجیم شیشه‌ای تا سقف بالا رفته بودند. اما این بار، داخل آن‌ها خالی نبود.

در درون هر محفظه، بدنی انسانی در میان مایعی غلیظ و خاکستری‌رنگ معلق بود. آن‌ها نه زنده بودند و نه مرده؛ آن‌ها در وضعیتی میانه‌ی مرگ قرار داشتند. کابل‌های بسیار ظریف و درخشان، مانند رگ‌های مصنوعی، از ستون فقرات و پوست آن‌ها به سمت سقف کشیده شده بودند. الیاس با وحشت متوجه شد که این‌ها همان کسانی هستند که ساعت‌ها پیش در شهر «مرده» اعلام شده بودند. آن‌ها در واقع «باتری‌های زیستی» بودند که سیستم، از طریق تکانه‌های الکتریکی مغزشان، انرژی مورد نیاز برای موتورهای سفینه‌ی نخبگان را استخراج می‌کرد.

هوش مصنوعی
۰
۰
مرز خیال
مرز خیال
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید