قسمت اول:
شهر سایه ها و بوی آهن:
شهر «آریا» هرگز نمیخوابید، اما در واقعیت، هرگز هم بیدار نبود. آریا، کلانشهری فلزی و غرق در دودهای بنفشرنگی بود که از دودکشهای عظیم مرکزی به آسمان سرازیر میشدند. اینجا، خورشید تنها یک مفهوم کهنه در کتابهای تاریخ بود؛ نوری که از میان لایههای ضخیم ابرهای سمی صنعتی عبور میکرد، رنگی مرده و خاکستری داشت که بر پیکرهی برجهای سر به فلک کشیده و خیابانهای مملو از بخار میتابید.
الیاس در انتهای شیفت دوازدهساعتهاش، زیر سقف سربی کارخانه «استخراج زیستی شماره ۹» ایستاده بود. دستهایش، که زمانی پوست نرم و سالمی داشتند، حالا با تاولهای دائمی و لکههای ناشی از تماس با مایعات اسیدی سردکنندهی ماشینآلات پوشیده شده بود. او به مچبند نقرهای دور مچ چپش نگاه کرد. صفحهی دیجیتالی روی آن، با نوری لرزان ، عدد «۰۲:۱۴» را نشان میداد. دو ساعت و چهارده دقیقه. این تمام سرمایهی الیاس برای ادامهی حیات بود. اگر تا پایان زمان این مچبند، کار اضافهای نمیگرفت یا در بازارهای سیاه پایینشهر، بخشی از انرژی باقیماندهی بدن خستهاش را نمیفروخت، سیستم مچبند، ضربان قلبش را متوقف میکرد. این قانون آریا بود: زمان، همان نفس کشیدن است.
او از پلههای فلزی لرزان کارخانه پایین آمد. صدای سوت گوشخراش پایان شیفت در فضا پیچید و همزمان، هزاران کارگر دیگر، مانند اشباحی رنگپریده، از مخازن تولید خارج شدند. چهرههایشان خالی از احساس بود، چرا که احساسات، انرژی حیاتی بدن را مصرف میکردند و در آریا، هر قطره انرژی مصرفنشده، به معنای چند دقیقه وقت بیشتر بود.
الیاس راهی «بخش فقیرنشین» شد؛ جایی که در آن، سازههای فلزی به طرز خطرناکی روی هم انباشته شده بودند. خانهی آنها، یک اتاقک کوچک در طبقهی چهل و دوم یک ساختمان نیمهویران بود. وقتی وارد شد، بوی تند مواد شیمیایی داروئی در فضا پیچید. مادرش، «سارا»، روی تخت برقی کوچکی که به دیوارهی سرد خانه متصل بود، افتاده بود. وضعیت مچبند او وخیمتر از الیاس بود. صفحهی مچبند مادر، با نوری سرخ و هشداردهنده، عدد «۰۳:۰۰» را نمایش میداد.
الیاس…» صدایِ مادرش مانندِ خرد شدنِ شیشهای در سکوتِ اتاق بود. «باز هم… دیر آمدی؟»
الیاس به سمت او دوید و زانو زد. او دست مادرش را در دست گرفت. پوست زن به سردی یخ بود. «متاسفم مادر. تولید در شیفت امروز خیلی پایین بود. سیستم برای هر ساعت کار، فقط ده دقیقه پاداش داد. کل این هفته، بیشتر از دو ساعت ذخیره نکردهام.»
سارا لبخند ضعیفی زد، اما درد در چشمانش موج میزد. «دیگر تلاش نکن. این مچبندها… انگار هر روز تشنهترند. حس میکنم دارند روحم را از درون میمکند.»
الیاس به مچبندِ مادر نگاه کرد. سه ساعت. سه ساعتِ لعنتی تا خاموشیِ ابدی. او در ذهنش محاسبه کرد: اگر همین الان برگردد و در شیفتِ شبِ کارخانهی «تصفیهی مرکزی» کار کند، شاید بتواند یک ساعتِ دیگر به دست بیاورد. اما بدنِ خودش هم داشت کم میآورد. دستهایش میلرزیدند. او در اعماقِ وجودش، خشمی سوزان را حس میکرد؛ خشمی که از سالها ظلم، از سالها تماشایِ مرگِ دوستان و همسایگانش در این اتاقهایِ مرگِ مدرن سرچشمه میگرفت.
او به پنجره نگاه کرد؛ پنجرهای که منظرهای به سمتِ «منطقه طلایی» داشت. آنجا، در مرکزِ شهر، برجهایِ کریستالی سر به آسمان کشیده بودند؛ جایی که ثروتمندان ظاهراً هزاران سال در آن زندگی میکردند، بدون اینکه هرگز نگرانِ تمام شدنِ زمانِ مچبندهایشان باشند. او به یاد آورد که چطور در کارخانه، وقتی سیستمِ مرکزی دچار نقصِ فنیِ کوچکی شد، او برای چند لحظه توانست به لاگهای دسترسیِ سیستمِ اصلی نگاه کند. چیزی در آنجا بود که با تمامِ تبلیغاتِ دولت تفاوت داشت. یک خطایِ سیستمی در بخشِ مخزنِ اصلیِ زمان.
الیاس بلند شد. او دیگر نمیخواست زنده بماند تا در آن کارخانهی جهنمیِ زیرزمینی بپوسد. او نگاهی دوباره به مچبندِ مادرش انداخت. سه ساعت تا پایانِ جهانِ کوچکِ او. او میدانست که اگر میخواهد کاری کند، الان وقتش است. او به سمتِ قفسهای که ابزارهای دستسازِ تعمیراتِ الکترونیکش در آن بود رفت. دستش را لرزان در میانِ سیمها و تراشههایِ اوراقِ مچبندهایِ قدیمی چرخاند. او باید راهی پیدا میکرد. نه فقط برای زنده ماندنِ مادرش، بلکه برایِ نفوذ به جایی که هیچکس نباید واردش میشد.
او دوباره به مادرش نگاه کرد که در خوابی مصنوعی و پر از درد فرو رفته بود. زمزمه کرد: «امشب، یا همهچیز تمام میشود، یا ما همه آزاد میشویم.»
#داستان-کوتاه
#آریاشهر
#عدالت