
در زمان یکی از حاکمان قدیم شایعه شد که حاکم مرده است. حاکم به عواملش دستور پیگیری داد تا کسی که شایعه را درست کرده، پیدا کرده و نزد او بیاورند. پس از جستجو، عامل شایعه پراکنی که یک پیرزن بود، یافتند و او را نزد حاکم بردند. حاکم به پیرزن گفت: چرا شایعهی مرگ مرا درست کردی، در حالی که من زندهام؟ پیرزن گفت من از اوضاع مملکت به این نتیجه رسیدم، که شما دار فانی را وداع گفتهاید. چون هرکس هرکاری بخواهد، انجام میدهد. قاضی رشوه میگیرد و داروغه از همه باجخواهی میکند و به همه زور میگوید. تجار اجناسشان را احتکار میکنند تا به قیمت بالاتر بفروشند. کاسبها هم کمفروشی و گرانفروشی میکنند. ماموران داروغه دستفروشان را مورد آزار قرار میدهند و کسانی که از سر اجبار برای لقمهای نان به کارهای مشقتبار روی میآورند، براحتی میکُشند. عدهای در اینسو آب را روی دیگران میبندند و کشاورزان در آنسو از فقر در رنجند. زیردستانتان هم در حال تاراج کشور هستند و وطن فروشی میکنند. اگر کسی هم بدنبال حقش باشد و مطالبهگری کند، جایش یا زندان است یا گورستان. هیچ دادخواهی هم پیدا نمیشود. هیچکس به فکر مردم نیست و مردم به حال خود رها شدهاند. لاجرم خیال کردم شما در قید حیات نیستید.
پینوشت: حکایتی قدیمی با کمی پیازداغ و نعنا