" بودن! "-۱

ساعت ۴:۲۸ دقیقه ي صبحه ، و سوگندي که مثل همیشه کنج دیوار اتاق تاریکش نشسته و از پنجره اسمون تاریک شب رو نگاه میکنه!

احساسات گاهی فراتر از بیان هستن و الان دقیقا همون موقع ست! دقیقا زمانیه که فقط خودم خودم رو میتونم درک کنم و هرج و مرج توی سرم رو بشنوم . کِی قراره دوباره خودم رو نجات بدم!؟ نمیدونم ..

۰۱/۰۴/۳۱