آسان نیست...
رها کردن دستانی را که روزی از عمق وجود گرفته بودی.
اگرچه اکنون دستانمان رهاست.
آسان نیست...
نگاهت را از چشمانی بگیری که روزی آنقدر غرقشان میشدی که خود و دنیای خود و او و دنیای او را در چشمانش گم کرده بودی.
میدانم که اکنون نگاهمان ناآشناست، اما آسان نیست از راه تو برگردم، عشق تو را به زمان حقیقیاش دهم و از یاد تو برگردم.
چگونه میتوانم لبخند تو را از یاد برم، آن هم زمانی که میخواستم تو را آنقدر بخندانم که پیر شویم و خط لبخندت خاطراتمان باشد.
صدها نامه را خواندهام. به من میگویند... دیگر از تو نوشتن کافیست.
نمیدانند برای ننوشتن از تو باید حافظهام را از دست بدهم.
دستان من بیاراده از تو مینویسند، قلب من بدون اجازهی من عشق میورزد، هرچند از راه دور...
فائزه لطف الهی :)
و این نوشتهها در صدها کتاب ادامه دارند.