گمان نمیکردم روزی برق چشمانت
قلبم را تکهتکه کند.
گمان نمیکردم لبخندت
ابر دلم را بارانِ غم کند.
تو، کودکانه و حقیقی، مانند همیشه
در اعماق قلبم سیر میکردی؛
و اما این بار،
حتی قطرهای در دریای دلم نیست.
رخت بسته خیال من از آیندهمان؛
خالیِ خالیست.
خالی از خانه،
خالی از آبادی.
به جنگل سرسبز رویایم مینگرم،
باقی نمانده یک دانه برگی از آن.
تو را با تمام وجود دوستت داشتم
و حالا تمام وجودم خالیست.
در بودن تو غرق بودم،
در نبودنت هم غرقم.
این چگونه ظلمیست؟
امشب قلب من در سینهام یکبار نشکست؛
بارها تیر کشید
و فریادش به گوش خدا رسید.
بندبهبند وجود من خالیست.
من، از تو خداحافظی کردهام؛
به چه سلام کنم؟
به که سلام کنم؟
تو رفتی.
باورت میشود حتی تو
دیگر دل من به که اعتماد کند؟
میگفتم چه کاری مرا از عشقم جدا میکند؛
به خود آمدهام
و میبینم عشقی خیلی وقت است
که در کار نبوده است .
دیگر برای من غمی حس نکن.
دیگر حتی اندکی به من فکر نکن.
دیگر عشق مرا امتحان نکن.
نزدیک من نشو؛
چنین جسارتی نکن.
دیگر دست مرا
حتی برای لحظهای نگیر.
برای ثانیهای به چشمان من نگاه نکن.
دیگر مرا نخوان،
نخواه،
نمان.
برو
و بیمن بساز و سر کن.
برو
و دعای مرا برای خودت،
بهعنوان آخرین بخش باقیمانده از من، بردار.
برو،
حتی اگر سوختم،
به خاکستر سوختهی من هم نگاهی نینداز.
برو
و نام مرا از یادت ببر.
برو
و آن منی را که تو را دوست داشت با خود ببر
فائزه لطف الهی
با خودت ببر.