
فروشنده از این که پلاستیک را پس دادم تعجب کرد. گفتم: این کالایی که من خریدم دسته دارد. پلاستیک نمیخواهد. گفت: اگر پلاستیک ندهم، مشتریانم ناراحت میشوند!
این داستان را در فروشگاههای دیگر نیز، فراوان تجربه کردم. فروشندهها که خیلی خوششان میآید. البته احتمالاً دغدغهٔ آنها از جنس دغدغهٔ من نیست!
چرا متدینان جامعه ما دغدغهٔ محیط زیست ندارند یا کمتر دارند؟ اینقدر که بر مسایل نجسپاکی حساسند به محیط زیست نیز حساسند؟
آیا تخریب محیط زیست و تضییع منابع طبیعی گناه نیست؟ اینکه جانوری بیگناه با این پلاستیکها بیمار میشود و میمیرد گناه نیست؟ بای ذنب قتلت؟!!!
فقیهان و اندیشمندان دینی، چقدر دغدغهٔ محیط زیست دارند؟ چند کرسی تدریس و مباحثه، کتاب و مقالهٔ فقهی و ... در اینباره از ایشان سراغ داریم؟