فرسوده شدیم از گذر و تلخی ایام
دلخسته ز عمری که همه رفت به ناکام
در آرزوی هر چه امید است بماندیم
هر پا که نهادیم فرو رفت به یک دام
ایام جوانی که نجُستیم جوانی
دل در شب پیرانه سری هم نشد آرام
رسم فلک جائر دوّار چنین است
گور است نصیب از من و تو، تا یَل و بهرام
پس نیست برایش غمی و حسرت خُسران
آن را که بداند چه بود مقصد و فرجام
گر راهرو خالق و دادار جهانی تو و لا غیر
گر نیست بجز او به جهان بر تو دلارام
آرام بِزی اندوه مخور تیره نیندیش
زیرا که بوَد نیک تو را آخر و فرجام